VOLVO 145 1967-1974

Volvo wprowadziło serię 140 jako następcę modelu Amazon, oferując ją w kilku wersjach, w tym w odmianie kombi, która zyskała dużą popularność dzięki przestronności bagażnika.

Wraz z premierą serii 140, szwedzki producent samochodów wprowadził nowy system nazewnictwa. Pierwsza litera oznaczała serię pojazdu; druga odnosiła się do liczby cylindrów, a trzecia do liczby drzwi. Tak więc, model 142 to coupe, 144 to sedan z czterema drzwiami, a 145 to wersja kombi.

Pojazd zyskał również nowy język designu, który zapoczątkował długą linię produktów Volvo aż do lat 90-tych. Dzięki swojemu kształtowi, płaskim panelom nadwozia i bocznym oknom, samochód przypominał cegłę, ale ludzie go uwielbiali. Jego wygląd wpływał na bezpieczeństwo, które było jednym z kluczowych atutów marki. Z przodu utrzymano okrągłe reflektory, jak w innych modelach, ale najważniejsza różnica znajdowała się za słupkami B. W wersji z długim dachem zastosowano smuklejsze słupki C oraz dodatkowy rząd bocznych okien za nimi. Na koniec, płaska, pionowa klapa bagażnika oferowała szerokie otwarcie, a światła tylnie umieszczono w rogach błotników. Co nietypowe jak na tamte czasy, model 145 miał zderzaki pokryte gumą i chromowane wykończenie.

Wnętrze samochodu zachowało te same kształty co zewnętrze. Dla wyższych wersji wyposażenia oferowano centralną konsolę mieszczącą regulację wentylacji. Płaskie fotele kubełkowe z przodu sprawiały, że kierowca miał skłonność do wolniejszej jazdy, ponieważ nie oferowały wsparcia bocznego. Z tyłu, tylna kanapa składała się płasko, powiększając przestrzeń bagażową do ponad dwóch metrów sześciennych (70 cu-ft).

Pod maską, Volvo zamontowało ten sam silnik o pojemności 1.8 litra z innych modeli serii 140, który współpracował z czterobiegową skrzynią manualną, czterobiegową manualną ze wspomaganiem elektrycznym lub trzebiegową automatyczną.