TOYOTA Corolla 3 drzwiowe 1992-1997

Toyota wprowadziła siódmą generację modelu Corolla w 1992 roku, oferując ją w kilku wersjach nadwozia, aby przyciągnąć szerszą grupę klientów.

Podczas gdy wersja kombi była głównie skierowana do rodzin, trzydrzwiowy hatchback celował w młodszą generację oraz osoby bez dzieci. Mimo sportowego wyglądu, pojazd był wyposażony tylko w silniki oszczędne, które nie dostarczały tych samych emocji, co samochody innych europejskich producentów.

Przód auta nie przyciągał zbyt wielu osób, a trzydrzwiowa Corolla miała problemy z przetrwaniem na rynku. Jej wąski grill i nijaka sylwetka nie były zbyt atrakcyjne. Dodatkowo, umiejscowione w narożnikach kierunkowskazy narażały je na drobne stłuczki parkingowe i wózki zakupowe. Z drugiej strony, profil pojazdu został odpowiednio zaprojektowany z lekko wznoszącą się linią szyb i pochyloną ku przodowi słupkiem C. Co więcej, przyciemniony, smukły słupek B dodawał mu sportowego charakteru. Mimo to, tył pojazdu z wąskimi i prostokątnymi lampami tylnymi daleko odbiegał od tego, czego oczekiwali nabywcy w segmencie hot-hatch.

Wnętrze, z trzema wskazówkami na desce rozdzielczej, w wersjach podstawowych nie miało obrotomierza, ale był on dostępny za dodatkową opłatą lub jako standard w wyższych wersjach. Okrągły kształt deski rozdzielczej i układ przycisków skierowany w stronę kierowcy były dobrymi pomysłami, ale nie wyróżniały się specjalnie. Mimo to, mogło pomieścić do pięciu pasażerów, jeśli ci z tyłu byli bliskimi przyjaciółmi.

Pod maską, Toyota próbowała przekonać klientów do silników oszczędnych o mocy w przedziale od 75 do 114 koni mechanicznych. W tym samym czasie konkurencja oferowała już ponad 140 koni za tę samą cenę.