PONTIAC GTO 1970-1974

W przeciwieństwie do modelu z 1964 roku, kiedy GTO było pakietem opcyjnym, w 1970 roku stało się specyficznym modelem, co widać było nie tylko na zewnątrz, ale również na torze wyścigowym, gdzie było groźnym rywalem.

Zaprojektowane, by dominować w klasie muscle car, GTO wciąż uważane było za najważniejszy samochód tego typu. Oferowało wystarczająco dużo mocy, by wygrać niemal każdy wyścig na ¼ mili, ale reszta zależała od kierowcy.

Zewnętrzny wygląd samochodu oznaczał powrót do poziomo zamontowanych podwójnych reflektorów, w przeciwieństwie do modelu ’65, który miał reflektory zamontowane pionowo. Ale być może najważniejszym elementem modelu z 1970 roku była sylwetka nadwozia, która była znacznie gładsza niż wcześniej. Zespół projektowy zrezygnował z kanciastych linii i ostrych kątów na rzecz krągłych kształtów i łagodnych krawędzi. Długi przód samochodu miał dwa otwory wentylacyjne, a szyby boczne charakteryzowały się długim, opadającym tylnym oknem. Wszystkie cztery szyby boczne mogły być całkowicie opuszczone, co nadawało autu wygląd faux-kabrioletu.

W środku GTO oferowało wnętrze wykończone winylem, z kubełkowymi siedzeniami z szerokimi zagłówkami z przodu oraz kanapą z tyłu. Miejsce na dźwignię biegów dla manualnej skrzyni biegów znajdowało się pomiędzy przednimi siedzeniami i było zamontowane na wysokim tunelu środkowym.

Pod maską Pontiac oferowało GTO w dwóch wersjach silnikowych: 6.5-litrowym V8 oraz potężnym 7.5-litrowym V8, oba połączone ze standardową, trzybiegową skrzynią manualną. GM zapewniło również opcję dla precyzyjnej, czterobiegowej skrzyni manualnej. Jak można się było spodziewać, ograniczone poślizgowe dyferencjały były standardowym wyposażeniem GTO.