PONTIAC GTO 1968-1970

Druga generacja Pontiac GTO została oceniona przez prasę motoryzacyjną jako „cud inżynieryjny swoich czasów”. Była potężna i świetnie wyglądała. To był prawdziwy muscle car.

Ojcem chrzestnym GTO był Jim Wangers, który pracował w agencji PR Pontiac Motor Division i znalazł lukę w polityce firmy, by oferować potężne silniki. W ten sposób silnik 400 cu-in został zaproponowany jako opcja dla Pontiac LeMans w wersji GTO. Nazwę GTO nadał John DeLorean (który później opuścił firmę i założył DeLorean Motor Company) nawiązując do włoskiego skrótu GTO (Gran Turismo Omologato).

Druga generacja zbudowana została na sukcesie LeMans GTO, a GM zatwierdziło auto do produkcji. To był długi i smukły samochód jak na czasy muscle carów. Okrągłe reflektory z przodu zostały teraz umieszczone poziomo, zamiast pionowo, jak w LeMans GTO. Linia boczna opadała, by znów wzrosnąć przed tylnymi błotnikami.

Wewnątrz samochód miał dwa indywidualne fotele z przodu oraz kanapę z tyłu. Panelem drzwiowym ozdobiono emblematami GTO. Płaska deska rozdzielcza miała kontrolki do świateł, zapłonu, wycieraczek oraz gniazda zapalniczki. Wybierak biegów do automatycznej skrzyni biegów znajdował się na podłodze i miał drewniane wykończenie.

Pontiac GTO był wyposażony w silnik V8 o pojemności 6,6 litra, aby dostosować się do polityki firmy, oferującej 350 KM. Standardowo był połączony z 4-biegową skrzynią ręczną, a dostępna była również opcja 3-biegowej automatycznej skrzyni. W 1970 roku GM zniósł ograniczenia dotyczące pojemności silnika i zezwolił na zastosowanie silnika 455 cu-in (7,5 litra) w GTO, jednak podana moc nie była rzeczywista. Była zadeklarowana jako 366 KM, ale miała 500 lb-ft (678 Nm) momentu obrotowego.