PONTIAC Grand Prix Coupe 1990-1992

W 1990 roku Pontiac zajął trzecie miejsce w sprzedaży samochodów w Stanach Zjednoczonych i określał się jako ekscytująca marka, co częściowo potwierdzał model Grand Prix Coupe.

Pontiac był jedną z najbardziej udanych amerykańskich marek samochodowych przez dziesięciolecia. Modele takie jak Trans Am czy Grand Prix były sportową stroną marki. Od 1988 roku Pontiac wprowadził nową platformę W-Body 1. generacji z napędem na przednie koła, dzieloną z Oldsmobile Cutlass Supreme oraz Chevrolet Lumina. Ludzie częściej widywali Grand Prix Coupe na torze wyścigowym niż przed Operą. W 1990 roku producent odświeżył dwudrzwiowy pojazd.

Zespół projektowy stworzył przednią część samochodu z pochyloną "noskiem" i wąskimi reflektorami. Na dolnej części zderzaka Pontiac umieścił charakterystyczną podzieloną kratkę z pionowym żeberkiem pośrodku. Długie drzwi zapewniały wygodny dostęp dla wszystkich pasażerów. Z tyłu, płaska klapa bagażnika i tylne światła umieszczone w rogach dopełniały sportowy wygląd auta. W wersji Turbo, aerodynamiczny pakiet nadwoziowy oraz funkcjonalne wloty powietrza na masce przyciągały uwagę i stały się bardzo kontrowersyjne, obok złotych obręczy kół z lekkich stopów.

Wnętrze samochodu zrezygnowało z cyfrowego panelu instrumentów na rzecz analogowego z dwoma dużymi wskaźnikami prędkościomierza i obrotomierza oraz czterema dodatkowymi wskaźnikami. Z przodu Grand Prix miało dwa fotele kubełkowe z regulacją elektryczną. Producent umieścił dwa indywidualne siedzenia z tyłu, oddzielone stałym podłokietnikiem zamiast ławki i składanych podłokietników.

Pod maską, Pontiac zastąpił wcześniejszy silnik V-6 o pojemności 2.8 litra nowym silnikiem 3.1 litra, z doładowaniem lub bez. Wersja z turbosprężarką oferowała prawie 80 koni więcej niż wersja bez doładowania. Obie wersje przekazywały moc na koła za pomocą czterobiegowej automatycznej skrzyni biegów.