OPEL Senator 1987-1993

Był to ostatni epizod dla największej limuzyny wyprodukowanej przez Opla na rynek europejski, co oznaczało koniec udanej linii modelowej: Senator.

Opel ma długą historię produkcji luksusowych samochodów dla europejskiego rynku. Modele takie jak Kapitan, Admiral czy Diplomat rywalizowały o dominację w segmencie premium od końca lat 60. do połowy lat 70. W 1987 roku Opel ponownie postanowił zaoferować samochód, który mógłby konkurować z Mercedesem-Benz klasy S i BMW serii 7: drugą generację modelu Senator.

Senator charakteryzował się kratkowatym grillem umieszczonym z przodu maski, który rozciągał się aż do górnej części okrągłego zderzaka. W zależności od wersji i opcji, jego prostokątne, szerokie reflektory mogły być wyposażone w spryskiwacze i wycieraczki. Producent umieścił kierunkowskazy po bokach zderzaka, obok świateł parkingowych. Opel zamontował czarne gumowe paski na zderzaku, błotnikach i panelach drzwi, aby chronić samochód przed drobnymi stłuczkami na parkingu.

Wewnątrz, producent zainstalował dwa kubełkowe fotele z przodu oraz profilowaną kanapę dla dwóch osób z tyłu. Z przodu umieszczono szeroką deskę rozdzielczą z wyższą tablicą wskaźników, która rozciągała się nad grubym panelem centralnym. W przeciwieństwie do innych producentów, którzy musieli wybierać między systemami audio a sterowaniem klimatyzacją na górnej pozycji, Opel umieścił dźwignie i przyciski jednostki klimatyzacyjnej obok odtwarzacza kasetowego. W wersji najwyższej, Senator oferował cyfrową deskę rozdzielczą z wyświetlaczami LCD zamiast analogowych wskaźników.

Pod maską Opel oferował wybór pięciu silników, które były standardowo połączone z pięciobiegową manualną skrzynią biegów. Opcjonalnie dla wybranych silników dostępna była czterobiegowa skrzynia automatyczna.