OPEL Astra Sedan 1992-1994

W 1992 roku Opel wprowadził wersję sedan pierwszej generacji Astry, rok po debiucie wersji hatchback, jednak nie stała się ona najlepiej sprzedającym się modelem rodziny.

Decyzja o zastąpieniu Kadetta nie była łatwa dla niemieckiej marki, ale była konieczna. Starsza nazwa nie pasowała do pierwotnego segmentu rynku. W przeciwieństwie do swojego poprzednika, Astra nie kierowała się już do młodych klientów. Producent skonstruował ją głównie z myślą o rodzinach oraz osobach, które wychowały już dzieci. Dlatego wersja sedan była dobrym wyborem, zwłaszcza dla tych, którzy potrzebowali samochodu głównie dla kierowcy, a sporadycznie zabierali pasażerów na tylne siedzenia.

Astra charakteryzowała się krótkim przodem z wąskimi reflektorami i grillem, przekrojonym cienką poprzeczką. Z boku, zespół projektantów zachował prostą linię dobrą z Kadetta, ale powiększoną, która zaczynała się od tylnych drzwi. Tylna szyba zakrywała przestrzeń pomiędzy tylnymi drzwiami a słupkami C, podczas gdy krótka i płaska klapa bagażnika była poza zasięgiem wzroku kierowcy.

Wnętrze zostało zaprojektowane z myślą o prostocie i funkcjonalności, z naciskiem na kierowcę. W tym celu zainstalowano nachyloną centralną konsolę, z łatwo dostępnymi przyciskami do obsługi klimatyzacji na dolnej części oraz radiem kasetowym powyżej. W desce rozdzielczej umieszczono prędkościomierz na środku, a po bokach znalazły się obrotomierz oraz wspólna przestrzeń dla wskaźników poziomu paliwa i temperatury płynu chłodzącego. Opel zaprojektował nowe fotele do Astry, które nie miały bocznych osłon. Wersja sedan zapewniała również wystarczającą przestrzeń dla pasażerów z tyłu, szczególnie gdy byli to dzieci.

Pod maską Opel zainstalował siedem silników benzynowych i dwa diesle. Wersje diesla były dostarczane przez firmę Isuzu i oferowane z lub bez turbosprężarki.