NISSAN Skyline GT-R (KPGC-10) 1971-1972

W 1966 roku Nissan przejął małą japońską firmę o nazwie Prince, która miała długą historię w wyścigach samochodowych.

Wspólnie opracowali specjalną, czterodrzwiową limuzynę: Skyline GT-R.

Firma Prince próbowała pokonać Porsche 904, jednak nie udało im się to w 1964 roku. W 1965 roku Prince stworzył specjalny samochód wyścigowy z silnikiem umieszczonym w środkowej części nadwozia o nazwie Nissan R380, który pokonał Porsche 906 w 1966 roku podczas Grand Prix Japonii. Silnik, który napędzał R380, został zastosowany w czterodrzwiowej limuzynie: Skyline.

Jej wygląd był prosty jak na tamte czasy. Była to limuzyna w układzie trzech pudełek z czterema okrągłymi reflektorami. Nic szczególnego nie wskazywało na to, że pod maską kryje się prawdziwy silnik wyścigowy. W 1971 roku Nissan postanowił wprowadzić wersję coupe dla czterodrzwiowego Skyline. Coupe miało nieco inny styl, z opadającym dachem i szerszymi słupkami C.

Wewnątrz samochód zaczynał ujawniać swoje prawdziwe, wyścigowe DNA. Fotele kubełkowe, 5-biegowa manualna skrzynia biegów oraz zestaw wskaźników z obrotomierzem były niektórymi z wskazówek. Samochód był wystarczająco duży dla czterech dorosłych, mimo że jego rozstaw osi był krótszy o 70 mm (2,75”) w porównaniu do standardowej wersji limuzyny.

Dział techniczny był najciekawszą częścią Nissana Skyline GT-R z 1971 roku (KPGC-10). Posiadał silnik sześciocylindrowy w układzie prostym z podwójnymi wałkami rozrządu i czterema zaworami na cylinder. Oferował moc 160 KM, co było ogromną liczbą jak na tamte czasy. Wkrótce lokalni tunerzy zrozumieli, że moc można było zwiększyć powyżej 200 KM przy odpowiedniej konfiguracji, gaźnikach i kolektorach wydechowych. Niezależne zawieszenie w każdym z kół oraz dyferencjał o ograniczonym poślizgu na tylną oś były częścią elementów inspirowanych wyścigami. Wyposażony był w przednie hamulce tarczowe oraz tylne bębnowe.