NISSAN Bluebird Sedan 1986-1990

Nissan otworzył nową fabrykę w Wielkiej Brytanii, a pierwszym modelem, który zjechał z taśmy produkcyjnej, był Bluebird, który stał się bardzo udanym modelem japońskiego producenta samochodów.

Pomimo że jego modele były znane z niezawodności i użytecznych funkcji, design i osiągi pozostawały w tyle za innymi europejskimi czy brytyjskimi producentami. Zmieniło się to w 1986 roku, gdy Nissan wprowadził na rynek generację T12 Bluebirda.

Jego kształt przypominał inne samochody z tamtych czasów. Przedni pas miał prostokątne reflektory i kratkę, a zderzak w kolorze nadwozia ozdobiony był czarnym gumowym wykończeniem oraz kierunkowskazami. Z boku, producent nie zdecydował się na malowanie klamek i lusterek, tak jak większość innych pojazdów z tamtego okresu. Z tyłu, klapa bagażnika kontynuowała delikatnie wznoszącą się linię nadwozia.

Wewnątrz, kwadratowy styl kontynuowany był na desce rozdzielczej, która miała proste linie. Nawiewy były również kwadratowe, z poziomymi żaluzjami. Jedynym zaokrąglonym elementem była wnęka instrumentów. To były czasy elektronicznych zegarów, a Casio było królem nowej generacji. Nissan zauważył to i umieścił wyświetlacz LCD na dole deski rozdzielczej, zgadliście, na zegar.

Japoński producent wciąż wzbogacał swoje samochody o mnóstwo funkcji, zwykle dostępnych tylko dla segmentu premium, takich jak cztery elektryczne szyby, elektryczne lusterka, szyberdach i radio z odtwarzaczem kasetowym na desce.

Pod maską, Nissan postawił na sprawdzone rozwiązania, oferując trzy silniki o pojemności 2,0 litra; dwa benzynowe i jeden diesla. Silniki benzynowe oferowały wystarczającą moc, by zawstydzić inne samochody, podczas gdy diesel był wolniejszy, ale imponował swoją efektywnością paliwową.