MERCEDES BENZ Typ 290 Cabriolet D (W18) 1934-1937

Mercedes-Benz wprowadził modele z serii 290 w 1933 roku na Międzynarodowym Salonie Motoryzacyjnym w Berlinie, oferując sedany oraz trzy kabriolety.

Niemiecki producent zbudował podwozie z wyborem dwóch rozstawów osi: krótkiego i długiego. Kabriolet A i C oparty był na krótszej wersji, natomiast B i D na wersji dłuższej. Ze względu na dużą tkaninę, inżynierowie musieli zamontować demontowalny słupek B.

Z przodu samochód miał chromowany pasek zamontowany między przednimi błotnikami, który wspierał dwa duże reflektory, a za nimi chłodnica stała prosto i wysoko, tworząc imponujący wygląd. Dzięki opadającej linii dachu w stronę tylnej części auta, całość miała dynamiczny charakter. Mercedes-Benz oferował Kabriolet D jako pojazd do długich podróży, z bagażnikiem umieszczonym za nadwoziem, przed tylnym zderzakiem.

Jego luksusowe wnętrze oferowało miejsce dla pięciu pasażerów, w tym kierowcy, na skórzanych siedzeniach. Dla pasażerów z przodu dwa indywidualne siedzenia zapewniały wygodną podróż. Demontowalne słupki B mogły być zainstalowane, gdy dach z tkaniny był zasunięty. Z powodu kształtu tylnych drzwi, pasażerowie z tyłu nie mogli całkowicie opuścić tylnych szyb.

Mercedes-Benz zainstalował w tylnej części wahacz skrętny, z dwoma sprężynami śrubowymi po każdej stronie, co pozwalało na niezależne zachowanie każdego koła. Dwa równoległe wahacze kontrolowały przednie koła, a między górnymi a dolnymi ramionami znajdowała się sprężyna śrubowa. Całe to rozwiązanie zapewniało komfortową jazdę po wyboistych drogach. Pod maską producent zainstalował silnik o pojemności 2,9 litra, który był rozwinięciem 2,6-litrowego z modelu Stuttgart 260. Kabriolet D z 1934 roku oferował moc 60 KM, ale inżynierowie zwiększyli moc silnika do 68 KM od 1935 roku.