Mercedes-Benz 190 E 2.5-16 Evolution II (W201)

Frustracja wynikami w wyścigach DTM skłoniła Mercedes-Benz do wprowadzenia ostatniej ewolucji swojego kompaktowego sedana w 1990 roku, samochodu, który stał się legendarnym modelem 190 E 2.5-16 Evolution II.

Pod koniec lat 80. toczyła się zacięta rywalizacja na torach wyścigowych między Audi, Mercedes-Benz, BMW, Fordem i Oplem w niemistrzostwach turystycznych w Niemczech, znanych jako DTM. BMW miało już swojego M3 Evo, Audi dominowało na torach ze swoim modelem V8 quattro, podczas gdy Ford rządził za sprawą Sierry Cosworth. Opel, europejska gałąź GM, również otrzymał wsparcie od tego samego brytyjskiego biura inżynieryjnego, które pomagało marce z niebieskim owalem. Mercedes-Benz już miał 190 w wersji wyścigowej z silnikiem dopracowanym przez Cosworth, ale to było niewystarczające. Potrzebował czegoś więcej, dlatego opracowano model 190 2.5-16 Evolution II, który zaprezentowano w 1990 roku.

Mercedes-Benz chciał, aby samochód był szybszy, więc zatrudnił profesora aerodynamiki Richarda Epplera z Uniwersytetu w Stuttgarcie, aby mu pomógł. Efekt zaskoczył Wolfganga Reitzle, szefa badań i rozwoju BMW, który stwierdził, że zasady aerodynamiki mogą się różnić między Stuttgarem a Monachium, a jeśli ten zestaw aerodynamiczny działa, BMW powinno przebudować swój tunel aerodynamiczny. Tak zrobili. Przedni zderzak Evo II został obniżony i ukształtowany jak pług śnieżny. Po bokach, samochód miał body kit z powiększonymi nadkolami z przodu i z tyłu oraz progami unoszącymi się kilka cali nad ziemią. Jednak najbardziej szokującym elementem był wysoki spojler na bagażniku, który sięgał wstecz. Całkowity pakiet aerodynamiczny zwiększył docisk pojazdu o niemal 40%.

Aby samochód mógł zdobyć homologację, producent musiał wyprodukować przynajmniej 500 sztuk, co udało mu się zrobić i zyskał aprobatę FIA na wyścigi. W przeciwieństwie do wersji wyścigowych, wersje uliczne spełniały standardy Mercedes-Benz pod względem wyposażenia i udogodnień. Z przodu znajdowały się dwa sportowe fotele z wysokim oparciem pokryte skórą. Samochód był również wyposażony w klimatyzację i system audio premium. W odróżnieniu od innych pojazdów Mercedes-Benz z tamtej epoki, Evo II miał regulowane zawieszenie hydrauliczne, które mogło obniżyć samochód do ziemi lub podnieść go, aby przejechać przez progi zwalniające. Na koniec producent dodał panoramiczny dach do standardowego modelu 190 E 2.5-16 Evo II.

Jednak najważniejsze ulepszenia znajdowały się pod maską. Silnik oparty był na 2,5-litrowym M102 16V I4 opracowanym w 1989 roku, ale miał zwiększoną moc. Ponadto, czerwony zakres obrotów wynosił około 7 800 rpm, co pomogło samochodowi uzyskać wyższe prędkości. Zastosowano pięciobiegową skrzynię manualną Getrag z układem dog-leg (pierwszy bieg był po lewej stronie i wstecz), aby kierowcy mogli zdobyć cenne sekundy podczas wyścigów. Wszystkie te starania przyniosły efekty w 1992 roku, kiedy marka z trzema gwiazdkami w końcu zdobyła mistrzostwo DTM, nawet jeśli samochód, który je wygrał, nie był już produkowany.