Mercedes-Benz 190 E 2.3-16 (W201)

Kiedy Mercedes-Benz wprowadził silnik M107 16V do modelu W201 w 1983 roku, model 190 E 2.3-16 stał się od razu hitem i podstawą dla samochodów wyścigowych.

Podczas prac nad modelem 190, który nosił kod W201, niemiecki producent motoryzacyjny rozważał udział w Mistrzostwach Świata w Rajdach. Wszystkie te plany zmieniły się, gdy Audi zaprezentowało model S1 quattro, który zdominował wyścigi. Mercedes-Benz zrozumiał, że jego samochód z napędem na tylne koła nie ma szans w starciu z potężnymi, doładowanymi samochodami z napędem na cztery koła z Ingolstadt. W związku z tym firma skupiła się na wyścigach torowych i opracowała silnik 2.3-litrowy z 16 zaworami we współpracy z Cosworth Engineering. Blok silnika był taki sam jak w 2.3-litrowym silniku z 8 zaworami, ale głowica cylindrów została zbudowana w Wielkiej Brytanii i wysłana do Niemiec w celu ostatecznego montażu.

Oprócz ulepszeń technicznych, w samochodzie dokonano znaczących zmian estetycznych. Kiedy Bruno Sacco projektował linię 190, wiedział, że powstanie sportowa wersja, więc był przygotowany na modyfikacje kształtu pojazdu, by dostosować go do osiągów silnika. W rezultacie wersja 2.3-16 była nieco inna pod względem stylizacji, a każda zmiana miała na celu poprawę wydajności i aerodynamiki.

Z przodu samochód wyposażono w dolny zderzak powietrzny, który nie był pochylony do tyłu jak w pozostałych modelach, lecz był prawie pionowy i miał pod nim nakładkę. Na panelach drzwi i błotnikach producent umieścił listwy w kolorze nadwozia, które rozciągały się w dół, z naddatkami bocznymi, które również blokowały powietrze i zmniejszały efekt przyziemienia, który spowalniał samochód. Na koniec, z tyłu, Mercedes-Benz dopełnił pakiet aerodynamiczny małym spojlerem na bagażniku oraz zderzakiem wydłużonym o nakładkę, by zmniejszyć opór powietrza. Wszystkie te modyfikacje doprowadziły do uzyskania współczynnika oporu powietrza Cd wynoszącego zaledwie 0.32, co było znakomitym wynikiem jak na tamte czasy.

Wewnątrz, model 190 E 2.3-16 otrzymał luksusowe wnętrze. Z przodu zamontowano sportowe fotele z wysokim wsparciem i standardowym skórzanym wykończeniem, natomiast z tyłu znajdowała się kanapa przystosowana dla dwóch pasażerów. Nie było miejsca na trzecią osobę. Pojazdy sprzedawane w USA miały tylko trzy opcje: podgrzewane fotele, szyberdach i zagłówki z tyłu. Przed kierowcą umieszczono ten sam zestaw instrumentów co w pozostałych modelach serii 190 E, ale dodano dwa wskaźniki oraz stoper na dolnej części centralnej konsoli.

Model 190 E 2.3-16 był dostępny z pięciobiegową manualną skrzynią biegów o układzie dog-leg, co oznaczało, że pierwszy bieg znajdował się nisko po lewej stronie, zamiast wysoko po lewej, jak w większości manualnych skrzyń biegów, a wszystkie pojazdy były wyposażone w dyferencjał o ograniczonym uślizgu. Europejska wersja 190 E 2.3-16 oferowała 185 PS (183 KM) zamiast 169 PS (167 KM) w modelu amerykańskim z powodu surowszych norm emisji spalin.

Model 190 E 2.3-16 otworzył drogę niemieckiemu producentowi do nawiązania silnej współpracy z firmą wyścigową AMG, która później stała się oficjalnym dostawcą wysokowydajnych samochodów Mercedes-Benz, a od 1999 roku stała się częścią firmy z trzyramienną gwiazdą.