MAZDA Flair 2012-Present

Kei-cars nigdy nie zdobyły popularności w Europie, a ich rozmiary były zbyt małe dla rynku amerykańskiego. Jednak w krajach azjatyckich ten trend wciąż ma się dobrze.

Suzuki to jeden z największych producentów małych samochodów, a jego doświadczenie wykorzystywano przy współpracy z innymi markami. Tak było w przypadku Opel Agila/Suzuki Wagon R w Europie, w drugiej generacji japońskiego modelu, a w piątej generacji tej samej linii, powstał również dla Mazdy jako Mazda Flair.

Te małe, wysokie, kwadratowe pojazdy nazywają się kei cars i są częścią japońskiej kultury motoryzacyjnej. Flair miał krótki przód i kabinę przypominającą sześcian z pionowym tyłem. Jego duże reflektory zaczynały się od przedniego zderzaka i rozciągały niemal do słupków A. Z tyłu, światła tylne zamontowano na słupkach, ponieważ było to tańsze niż instalowanie części z nich na klapie bagażnika. W porównaniu do Suzuki Wagon R, jedyną różnicą był przedni zderzak z grillem, który zawierał logo Mazdy.

Mazda Flair była oferowana w dwóch wersjach wyposażeniowych, jednak obie miały standardowo zamontowaną skrzynię biegów CVT. Wyższa wersja, nazwana Flair XT, miała fajny system infotainment umieszczony na górze konsoli centralnej. Oferowano tylko jeden silnik, z systemem mild-hybrid.