MAYBACH Typ SW 42 1940-1945

Seria Maybach SW obejmowała liczne wersje pojazdów, w tym coupe, kabriolety i limuzyny. Miały one wspólną ramę, ale różniły się rozstawem osi. Niektóre z nich były bardzo rzadkie, jak model 42.

II wojna światowa rozpoczęła się już w 1939 roku, gdy pierwszy SW42 opuścił fabrykę, ale sytuacja była taka sama jak wcześniej: podwozie było budowane przez firmę Maybach, a nadwozia dostarczały inne przedsiębiorstwa, takie jak Glass, Spohn czy Vysoke Myto na Słowacji. Ostatnim pojazdem zbudowanym na pustym podwoziu SW42 miało być Erdman&Rossi w 1949 roku dla urzędnika z Niemiec Wschodnich.

Główna idea tamtego czasu polegała na tym, że pojazdy robione na zamówienie musiały być wytwarzane przez specjalne warsztaty, a podwozia, układy napędowe i silniki przez inne zakłady. Z 133 podwozi wyprodukowanych przez Maybach dla SW42, Główna różnica między SW38 a SW42 polegała na pojemności silnika. Z powodu niedoboru lepszego paliwa, które było używane przez armię niemiecką, producent musiał obniżyć stopień sprężania do 6,6:1, zamiast regularnych 8:1. W wyniku tego moc silnika spadła. Jednak Maybach nie chciał, aby jego samochody były ospałe i powolne. Przy wzroście uzyskano tę samą moc 140 KM z silnika rzędowego szóstki. Gaźniki również zostały zmodyfikowane do niższej jakości paliwa.

Wnętrze Maybacha 42, niezależnie od nadwozia, wykonane było z materiałów wysokiej jakości. Interesującą cechą pojazdów, szczególnie tych produkowanych przez Spohn, było to, że były wyposażone w elektrycznie otwierane okna.