LAND ROVER Defender 110 1991-2007

Marka Land Rover kontynuowała produkcję modeli Serii I, II i III w latach 80., a następnie wprowadziła nazwę Defender pod koniec 1990 roku.

Po kilku dekadach produkcji modeli Serii Land Rover, brytyjski producent zdecydował się nadać kultowemu samochodowi terenowemu odpowiednią nazwę: Defender. Zastąpił ona wcześniejsze oznaczenia 90 i 110, przyjmując odpowiednio nazwy Defender 90 i Defender 110. Później do oferty dołączyła wydłużona wersja Defender 130.

W 1991 roku, samochód terenowy był wyposażony w ramę rurową oraz aluminiową karoserię. Jego kwadratowy kształt umożliwiał lepszą widoczność otoczenia dla kierowcy. Płaska przednia część miała czarny grill, dwa okrągłe reflektory oraz mniejsze lampy kierunkowskazów i świateł parkingowych. W przeciwieństwie do krótszej wersji Defender 90, model 110 miał rozstaw osi wynoszący 110 cali (2,794 mm) i cztery drzwi. Z tyłu, otwierane na bok drzwi zapewniały dostęp do bagażnika lub dodatkowych miejsc zainstalowanych z boku.

Wewnątrz, producent umieścił fotel kierowcy bardzo blisko panelu drzwi, a kierownica została przesunięta w kierunku środka pojazdu. Była to jedna z najtrudniejszych pozycji do prowadzenia w branży, ale stanowiła znaczną zaletę podczas jazdy w terenie. Kierowca musiał jedynie przechylić głowę na zewnątrz, aby zobaczyć przednie koła samochodu. Z tyłu, Defender miał ławkę dla trzech osób z wystarczającą ilością miejsca na głowę i ramiona, ale ograniczoną przestrzenią na nogi. Za ławką, producent oferował opcję bocznych ławek lub po prostu strefę ładunkową.

Pod maską, Land Rover zainstalował silnik benzynowy V-8 o pojemności 3.5 litra lub silnik turbo-diesel o pojemności 2.5 litra. Później zrezygnowano z jednostki V-8, ulepszając silnik turbo-diesel. Gdy Ford kupił Rovera, wymieniono starszy silnik pięciorzędowy o pojemności 2.5 litra na czterocylindrowy silnik o pojemności 2.2 litra stosowany w użytkowym modelu Transit. Defender miał mosty na żywo zarówno z przodu, jak i z tyłu oraz sprężyny śrubowe. Skrzynia biegów z niskim zakresem umożliwiała działanie napędu na wszystkie koła z blokowanym centralnym mechanizmem różnicowym.