LANCIA Phedra 2002-2010

Druga generacja rodzeństwa Eurovan, stworzona wspólnie przez Peugeot-Citroen i Fiata, zadebiutowała na początku lat 2000, a Phedra była wersją premium.

Choć minivany stopniowo znikały z rynku, obaj producenci zdecydowali się kontynuować swój wspólny projekt. Dzięki temu mogli podzielić się kosztami, co okazało się dla nich tańsze. Musieli stawić czoła konkurencji ze strony grupy Ford/Volkswagen z modelami Galaxy/Sharan/Alhambra oraz Renault Espace. Jednak Eurovany były już w drugiej generacji i poprawiły większość błędów, które popełniono przy rozpoczęciu projektu przez Fiata/PSA w 1994 roku.

Obaj producenci budowali pojazdy na tych samych liniach montażowych, ale zrobili więcej niż tylko zamienili znaczki. Lancia miała unikalny przód z wysokimi reflektorami i dzieloną kratką wentylacyjną. W dolnej części zderzak był wyposażony w wlot powietrza i dwa duże wloty, jak w sportowym samochodzie. Ponadto, maska i przednie błotniki różniły się od reszty rodzeństwa, ale posiadały te same przesuwane tylne drzwi, co ułatwiało wsiadanie i wysiadanie. Z tyłu, wysoko umieszczone lampy tylne miały ten sam romboidalny motyw co reflektory, ale były węższe i wyższe.

Wewnątrz Lancia oferowała miejsce dla maksymalnie siedmiu osób z indywidualnymi siedzeniami. Producenci mogli zaproponować wersję z sześcioma miejscami, z przejściem w drugim rzędzie. Na przedzie znajdował się ogromny i długi kokpit z centralnie umieszczonym zestawem wskaźników, jak w pozostałych Eurovanach, ale o unikalnym designie. Opcjonalnie dostępny był system nawigacji zajmujący centralne miejsce, flanked by a tachometer and speedometer.

Pod maską Lancia musiała pozostać przy silnikach PSA, zarówno benzynowych, jak i turbo-diesel. Jednak era SUV-ów i crossoverów nabierała rozpędu, a w ciągu ośmiu lat Phedra znalazła mniej niż 50 000 klientów.