LANCIA Delta 1993-1998

Choć nosiła chwalebną nazwę, druga generacja Delta była jedynie zwykłym kompaktowym hatchbackiem, który próbował przynieść zyski Lanci.

Lancia uznała, że wyczerpała wszystkie możliwości, jakie dawała poprzednia Delta, i w 1993 roku wprowadziła następcę 24-letniego hatchbacka. Nowa generacja pozbyła się kanciastych kształtów poprzednika, prezentując zaokrąglone krawędzie, węższy przód i atrapę chłodnicy. Co więcej, tym razem Lancia oferowała również wersję trzydrzwiową. Niestety, samochód nie był już przeznaczony do rajdów.

Na zewnątrz znajdowały się smukłe, prostokątne reflektory z dodatkowymi kierunkowskazami umieszczonymi w rogach, z przezroczystymi soczewkami. Projektanci zamontowali spłaszczoną, ośmiokątną chromowaną obwódkę wokół czarnej atrapy chłodnicy, ponieważ przednia część była wąska. Jej płynne linie, z wyraźnie zaokrąglonymi krawędziami, były znacznie bardziej nowoczesne niż w przypadku poprzednika, jednak były zbyt konserwatywne na tamte czasy, gdy wszyscy starali się tworzyć jedynie łagodne krawędzie i zaokrąglone elementy. Z tyłu, lekko uniesiona linia podnosiła obrys do słupka C.

W środku Lancia wykorzystała ten sam układ, co w sedanach Dedra. Zespół wskaźników był szeroki i rozciągał się nad centralnym panelem. Podobnie jak w poprzedniku, charakteryzował się bogatym panelem wskaźników z większą liczbą tarcz i mierników, niż potrzebowałby przeciętny użytkownik, w tym temperaturą oleju, ale nie ciśnieniem oraz amperomierzem. Dzięki szeroko otwieranym drzwiom Delta oferowała łatwy dostęp do wnętrza, chociaż miejsca wystarczało jedynie dla czterech pasażerów.

Pod względem technicznym Lancia zdecydowała się jedynie na napęd na przednie koła oraz szeroki wybór silników, które oferowały moc od 75 do 186 KM.