LANCIA Astura 1931-1933

Lancia zastąpiła linię Lambda dwoma modelami: Asturą i Arteną. Podczas gdy ten drugi był przeznaczony do masowej produkcji, pierwszy był bardziej ekskluzywnym pojazdem.

Wielka kryzys gospodarczy nie rozpoczął się jeszcze, a kwitnący przemysł włoski stwarzał możliwości dla zamożniejszych przedsiębiorców. Lancia była na skraju wprowadzenia ulepszeń do swojej oferty i zaprezentowała Asturę jako luksusowy sedan z potężnym silnikiem.

Lancia sprzedawała Asturę jako kompletny pojazd lub jako same podwozie, które miało być wykończone przez niezależnych producentów nadwozi. Czterodrzwiowy sedan był luksusowy i miał tylne drzwi zawiasowe oraz standardowe dla pasażerów tylnych. Jak większość włoskich samochodów z tamtej epoki, miejsce kierowcy znajdowało się po prawej stronie, co pozwalało lepiej widzieć krawędź drogi. Jednym z charakterystycznych detali Astury był lekko nachylony chłodnica, zaprojektowana w celu poprawy aerodynamiki.

W środku było miejsce dla pięciu dorosłych osób, z dużą ilością miejsca na nogi i głowę, dzięki wysokiemu dachowi. Deska rozdzielcza miała centralnie umieszczone wskaźniki prędkości, obrotów, ciśnienia oleju, amperomierza, temperatury płynu chłodzącego, zegara i poziomu paliwa. W wersji kabrioletu od Pininfariny, Astura zachowało tę samą bazę kół co sedan, co skutkowało prawdziwym czteromiejscowym kabrioletem.

Pod maską Lancia zamontowała silnik V-8 zaledwie z 17 stopniami między bankami cylindrów. To był koncept rozwijany przez włoskiego producenta od czasów I wojny światowej i okazał się dobrym pomysłem. Czterobiegowa skrzynia biegów nie była zsynchronizowana, ale samochód miał regulowane tylne amortyzatory za pomocą pokrętła umieszczonego pod deską rozdzielczą. To było coś niezwykłego jak na luksusowe samochody z tamtej epoki.