FORD Taunus 12M 1952-1959

Po II wojnie światowej Ford wznowił produkcję modelu, który zadebiutował w 1939 roku, ale jego wytwarzanie było ograniczone z powodu wojny. Ten projekt przekształcił się w model Taunus 12M z 1952 roku.

To była walka z czasem, a większość producentów samochodów próbowała wznowić produkcję przy ograniczonych zasobach. Ford miał już kilka fabryk rozsianych po Europie, ale większość z nich była unieruchomiona lub zniszczona. Ta w Kolonii, w Niemczech, była lekko uszkodzona i wznowiła produkcję w 1948 roku, produkując przedwojennego Taunusa, nazwanego na cześć pasma górskiego Taunus w Niemczech.

Model Taunus 12M z 1952 roku znacznie różnił się od swojego pierwowzoru, mając wyraźny kształt nadwozia typu "ponton" z trzema sekcjami, gdzie błotniki były na równi z drzwiami i tylnymi błotnikami. Był dostępny w wersji z dwoma drzwiami oraz jako kabriolet. Na przedniej części nadwozia znajdowała się nisko umieszczona atrapa chłodnicy nad chromowanym zderzakiem, co zapewniało chłodzenie małego silnika o pojemności 1,2 litra. W odróżnieniu od swojego poprzednika, model 12M miał nieco zakrzywioną szybę przednią oraz tylną.

Wewnątrz Ford wprowadził nowy koncept deski rozdzielczej, który później przekształcił się w zestaw wskaźników. Znajdowały się tam trzy wskaźniki: centralnie umieszczony prędkościomierz, wskaźnik poziomu paliwa oraz stan ładowania po lewej stronie, a po prawej stronie zegar. Obok kierownicy znajdowały się dwa suwaki do regulacji ogrzewania i wentylacji. W kabinie było miejsce dla pięciu lub sześciu dorosłych, biorąc pod uwagę, że samochód był wyposażony w ławkę z przodu zamiast niezależnych siedzeń.

Pod maską Ford zainstalował silnik czterocylindrowy w układzie rzędowym, który generował tylko 38 KM. Jednak w tamtych czasach była to wystarczająca moc, gdyż oszczędność paliwa była ważniejsza niż osiągi. Silnik współpracował z trzypasmową skrzynią biegów, której dźwignia znajdowała się na kolumnie kierownicy. Czterobiegowa skrzynia biegów była dostępna dopiero od 1953 roku.