FORD Probe 1994-1998

Probe powinien być odpowiedzią na zapotrzebowanie rynku sportowych coupe, na którym dominowały Honda Prelude, Toyota Celica, Mitsubishi Eclipse i Nissan SX. Jednak nie mógł dorównać ich osiągom.

Zapewniając projekt i inżynierię we współpracy z Mazdą, samochód został zbudowany na japońskiej platformie G. Choć był dłuższy i szerszy od swojego poprzednika, był lżejszy o 125 funtów (56 kg). Klienci Forda obawiali się, że to może być przyszłość Mustanga i obwinili producenta za porzucenie klasycznego pony-cara. Druga generacja Probe przetrwała tylko trzy lata, zanim Ford zdecydował się na jej wycofanie z produkcji.

Smooth, aerodynamiczne linie nadwozia były idealne dla sportowego coupe. Jego wysuwane reflektory i smukłe paski świetlne do kierunkowskazów w zderzaku oraz standardowe światła przeciwmgielne miały uczynić ten samochód bardziej atrakcyjnym na rynku. Pochylona szyba, krótki dach i opadający tył nadwozia poprawiały aerodynamikę.

Mimi Vandermolen, pierwsza kobieta-designer, która została dyrektorem ds. designu małych samochodów, stworzyła układ wnętrza. Zestaw wskaźników zawierał sześć wskaźników, co wprowadzało klientów w zakłopotanie. Na centralnej konsoli umieściła radio i pokrętła do sterowania klimatyzacją. Trudno było wygodnie zmieścić dwóch dorosłych pasażerów z tyłu.

Samochód był dostępny z dwoma silnikami Mazdy: 2.0-litrowym czterocylindrowym i 2.5-litrowym V6. Na rynek europejski oba silniki łączono z standardową 5-biegową skrzynią manualną, podczas gdy na rynku amerykańskim preferowano 4-biegową automatyczną. Jednak fani Forda byli niezadowoleni z sportowego, przednionapędowego auta, a Europejczycy mieli więcej opcji, takich jak Opel Calibra czy Volkswagen Corrado.

 Ford Probe był dostępny z dwoma automatycznymi skrzyniami biegów. Na początku oba silniki korzystały z tej samej automatycznej skrzyni, Ford F-4EAT, jednak od 1994 roku zaszły zmiany. Silnik V6 nadal korzystał z 4EAT, natomiast silnik 2.0 L I4 otrzymał inną automatyczną skrzynię, Ford CD4E. Była ona dostarczana przez Forda i produkowana w zakładzie Forda w Batavii, Ohio.

W 1994 roku pojawił się model "Feature Model" Probe, który oferował lakier w kolorze dzikiego orchidei, unikalne dywaniki z haftem "PROBE" oraz czarne fotele kubełkowe GT z charakterystycznymi purpurowymi wstawkami.

Nowa wersja SE (Sports Edition) zadebiutowała w 1994 roku, w tym modelu znajdowały się przednie zderzaki GT (bez lamp przeciwmgielnych), nadkola w kolorze nadwozia, unikalne aluminiowe felgi 15 cali (380 mm), opony P205/55R15 BSW oraz oznaczenie "SE".

Spojler stał się standardowym wyposażeniem w modelach Ford Probe GT z 1996 roku. Wcześniej był to bardzo popularny dodatek instaluowany przez dealerów.

W 1997 roku (ostatnim roku produkcji Forda Probe) wprowadzono wersję GTS. Nie różniła się ona osiągami od standardowego GT, ale miała wyraźnie odmienione elementy zewnętrzne. Podwójne paski wyścigowe w kolorze białym lub czarnym zaczynały się na górnej krawędzi przedniego zderzaka i prowadziły do tyłu, kończąc tuż poniżej centralnego reflektora na tylnym zderzaku. W pakiecie znalazły się również chromowane felgi oraz spojler, a także "pusty" reflektor centralny, który nie miał napisu "GT", charakterystycznego dla modeli australijskich i europejskich, które były dostępne w wersjach 16V i 24V, w przeciwieństwie do "GT", "SE" lub wersji podstawowej w Ameryce Północnej.

W Japonii silnik V6 2.5 L był wyższej wydajności KL-ZE. W Europie i Ameryce, silnik V6 2.5 L miał niższe osiągi KL-03 (często błędnie określany jako KL-DE), a silnik 2.0 L to FS. Główna różnica wersji japońskiej polegała na tym, że produkował on o 36 koni mechanicznych (27 kW) więcej dzięki wyższemu współczynnikowi sprężania, agresywnym wałkom rozrządu, kolektorowi ssącemu i głowicy. Brakowało mu także komponentu kontroli emisji, jakim jest recyrkulacja spalin, która jest wymagana przez prawo w Ameryce Północnej i Europie.