FORD Bronco 1966-1977

Kiedy Ford zbudował Bronco, celował bezpośrednio w Harvester International Scout oraz Jeepa CJ-5 i wykonał świetną robotę.

Marka z niebieskim owalem miała niewielkie doświadczenie w budowie pojazdów terenowych. Zrobiła kilka modeli Willys Jeepów z czasów II wojny światowej, ale ich nie zaprojektowała. Przy tworzeniu Bronco, producent przeprowadził szerokie badania i rozmawiał z 10 000 właścicieli pojazdów terenowych z 300 klubów. Zgromadził wszystkie dane i stworzył Bronco.

Z kwadratowymi kształtami nadwozia i płaską szybą przednią, Bronco I zaprojektowano jako wygodny pojazd dwuosobowy, z przednimi błotnikami wystającymi ponad maskę, co umożliwiało kierowcy lepszą widoczność. W podstawowym modelu nie było drzwi ani dachu. Za ławką, producent dodał metalową płytę, która oddzielała część pasażerską od bagażnika oraz zamontował na niej zapasowe koło. Bronco miało fotele kubełkowe z przodu, ławkę z tyłu oraz demontowany pokrywę z włókna szklanego z bocznymi oknami dla pasażerów z tyłu w wyższych wersjach wyposażeniowych.

Pod maską, Bronco z 1966 roku otrzymało silnik sześciocylindrowy w rzędzie o pojemności 170 ci (2,8 litra). Później tego samego roku producent dodał silnik V-8 o pojemności 289, który dostarczał 200 koni mechanicznych. Ford starał się utrzymać koszty produkcji na niskim poziomie i zainstalował trzybiegową skrzynię manualną na kolumnie kierowniczej w modelu z 1966 roku oraz dźwignię zmiany biegów na podłodze do dwubiegowej skrzyni rozdzielczej z funkcją zmiany napędu w ruchu, co pozwalało kierowcy zmieniać z napędu na 2WD na 4WD bez zatrzymywania pojazdu. Musiał jednak pracować nad blokadą przednich osi. Później producent dodał trzybiegową skrzynię automatyczną oraz inne wersje silników.