FIAT Dino Spider 1969-1972

Nazwany na cześć syna Enzo Ferrariego, Alfredo "Dino" Ferrari, Fiat wprowadził model Dino, aby pomóc Scuderii Ferrari w homologacji silnika V6 dla samochodów wyścigowych Formuły 2.

Regulacje FIA określały, że producent samochodów musi wyprodukować co najmniej 500 jednostek silnika i zainstalować je w pojeździe produkcyjnym, aby uzyskać homologację jako silnik wyścigowy. Ferrari i Fiat podpisały umowę w 1965 roku, a zrodził się nowy model: Dino.

Fiat zatrudnił firmę Pininfarina do stworzenia wersji kabrioletu z 1967 roku, która została zaprojektowana przez Bertone. Model Dino z 1969 roku można rozpoznać po przednim pasie. W przeciwieństwie do wersji z 1967 roku, która miała metalową kratkę zakrywającą cały obszar między reflektorami, wersja z 1969 roku była wyposażona w czarną kratkę z jedynie dwoma poziomymi chromowanymi żebrami.

Wnętrze zawierało dwa kubełkowe fotele wyłożone skórą, a drewniane wykończenia na desce rozdzielczej przypominały bardziej pojazd GT niż lekki i zwinny roadster. Przed kierowcą znajdował się panel z sześcioma wskaźnikami i zegarami. Na centralnej konsoli producent zamontował radio i zegar. Pininfarina zdołała schować miękki dach za tylnymi siedzeniami i pokryć go materiałem winylowym.

Pod karoserią wprowadzono kolejne modyfikacje. Fiat wprowadził niezależne zawieszenie tylne, co poprawiło zarówno komfort, jak i prowadzenie małego roadstera. Pod maską znalazł się silnik o pojemności 2,4 litra, który oferował 180 KM.