FIAT Dino Coupe 1967-1972

Nazwany na cześć syna Enzo Ferrariego, Alfredo "Dino" Ferrari, Fiat wprowadził model Dino, aby pomóc Scuderia Ferrari w homologacji silnika V6 dla samochodów wyścigowych Formuły 2. Pojazd stał się legendą.

Przepisy FIA stanowiły, że silnik musi być wyprodukowany w co najmniej 500 egzemplarzach zamontowanych w seryjnych pojazdach, aby mógł zostać homologowany jako silnik wyścigowy. Ferrari i Fiat podpisali umowę w 1965 roku, a w ten sposób narodził się nowy samochód: Dino.

Fiat zlecił firmie Bertone zaprojektowanie coupé, a Pininfarinie stworzenie wersji kabriolet. Przedni pas karoserii charakteryzował się czterema okrągłymi reflektorami oraz czarną kratką pomiędzy nimi i chromowanym zderzakiem. Dzięki płynnym liniom i falującej linii bocznej, Dino od razu zyskał sympatię wielu. Aerodynamiczna kabina z opadającym tyłem wprowadziła pojazd do rywalizacji z innymi europejskimi samochodami sportowymi, takimi jak Peugeot 404 Coupe czy Volvo P1800.

Wnętrze Fiata wyposażono w nietypową deskę rozdzielczą z dwiema dużymi tarczami dla obrotomierza i prędkościomierza umieszczonymi w oddzielnych obudowach oraz pięcioma dodatkowymi wskaźnikami dla różnych systemów silnika, takich jak paliwo, temperatura płynu chłodzącego, ciśnienie oleju, ładowanie i zegar. Ułożenie 2+2 oferowało dwa fotele kubełkowe z przodu oraz dwa indywidualne miejsca z tyłu, oddzielone centralnym podłokietnikiem.

Fiat zamontował silnik V6 o pojemności 2.0 litra zaprojektowany przez Aurelio Lamprediego, który wcześniej stworzył inne silniki dla Ferrari. Po dwóch latach Dino otrzymał zaktualizowaną jednostkę o pojemności 2.4 litra, z większą mocą. W późniejszych modelach Fiat wprowadził niezależne zawieszenie tylne, aby poprawić prędkość pokonywania zakrętów oraz komfort jazdy.