FIAT 519 Berlina 1922-1924

W 1922 roku Fiat zmienił model Typo 3 na nową serię 519, produkowaną jako sedan (Berlina), limuzyna, czterodrzwiowy kabriolet oraz roadster.

Minęły zaledwie cztery lata od zakończenia I wojny światowej, a włoska gospodarka zaczynała się odbudowywać. Fiat, zachęcony sprzedażą na rodzimym rynku, lepiej niż ktokolwiek inny dostosował się do potrzeb klientów. Jego inżynierowie opracowali nowe silniki i technologie, które sprawiały, że samochody były łatwiejsze w prowadzeniu niż w przypadku innych marek. Jednak model 519 nie odniósł sukcesu, na jaki firma liczyła.

W latach 20. samochody wyglądały bardzo podobnie do siebie, ale Fiat starał się wprowadzać różnice. Przyjął chłodnicę w kształcie litery V zamiast już ustalonych prostokątnych. Umieścił zapasowe koła na bokach progów, za przednimi kołami, i zbudował nadwozie z prostymi, płaskimi elementami. Niektóre wersje miały otwartą przestrzeń dla kierowcy i zamkniętą dla pasażerów z tyłu (Coupe de Ville). Można było zamówić również otwierane okno przednie. Górna część pozwalała na wpuszczenie większej ilości świeżego powietrza do wnętrza.

Fiat zadbał o dobrą jakość materiałów wewnętrznych. Samochód był oferowany z skórzaną tapicerką lub tkaninowymi siedzeniami.

Największa zmiana dotyczyła części technicznej, gdzie wprowadzono zasilane hydraulicznie hamulce bębnowe dla całej serii. Inną znaczącą zmianą był silnik, który posiadał jednostkę w układzie rzędowym o sześciu cylindrach z zaworami w głowicy. Był on połączony z czterobiegową skrzynią manualną.