FIAT 500 K/Giardiniera 1960-1977

Fiat 500 był doskonałym samochodem na swoje czasy, ale klienci skarżyli się na przestrzeń wewnętrzną. W odpowiedzi na te uwagi producent wprowadził wersję Giardiniera.

Zapewniając większą przestronność, nowa wersja była krokiem naprzód w porównaniu do standardowego modelu 500 D. Mimo niewielkiego silnika i rozmiarów nadwozia, samochód uznawano za wystarczający dla rodziny z wyższymi członkami. Dodatkowo, mógł być wykorzystywany jako mały pojazd użytkowy – coś w stylu LCV.

Fiat wprowadził model 500 Nuova (Nowy) w 1957 roku, a trzy lata później zaktualizował go do modelu D. Wyglądał niemal identycznie, ale miał solidny dach. Dla tych, którzy preferowali otwarty i bardziej przestronny pojazd, włoski producent oferował wersję z kanwą Giradiniera. Z przodu znajdowały się okrągłe, pomarańczowe kierunkowskazy zamontowane na przednich błotnikach, zamiast kroplowych, które były w poprzednim modelu 500 Nuova. Wersja Giardiniera miała drzwi przednie otwierane do tyłu. Producent zamontował tylną klapę otwieraną na bok, co umożliwiało dostęp do większej przestrzeni bagażowej za tylnymi siedzeniami i nad komorą silnika.

W środku zastosowano ten sam minimalistyczny design, co w 500 Nuova. Z przodu znajdowały się tapicerowane siedzenia, a z tyłu ławka dla dwóch osób. Metalowa deska rozdzielcza miała prędkościomierz i kilka świateł ostrzegawczych dotyczących paliwa, ładowania oraz ciśnienia oleju. Dzięki dłuższej kabinie, wersja Giardiniera była znacznie bardziej komfortowa i przestronna.

Fiat zainstalował ten sam silnik dwucylindrowy, co w standardowym modelu 500 D. Był on połączony z standardową czterobiegową skrzynią manualną. W przeciwieństwie do swojego odpowiednika, miał sztywniejsze zawieszenie, aby lepiej radzić sobie z cięższymi ładunkami w tylnej części.