FIAT 1100 D Station Wagon 1962-1968

Trzecia i ostatnia generacja Fiata 1100 D zadebiutowała w 1962 roku jako sedan oraz w wersji kombi, nazwanej Familiare (Rodzinny).

W miarę zmieniających się czasów, Włosi stworzyli nowy pojazd dla klasy średniej. Model 600 był dobrym wyborem na samochód na początek, ale nie wystarczał na przewóz czterech lub pięciu pasażerów na średnich lub długich trasach. Nowe rodziny potrzebowały bardziej przestronnego samochodu, a Fiat próbował przyciągnąć je do swoich salonów.

Fiat 1100 D uważany był za nowoczesny samochód jak na swoje czasy, z zaokrąglonymi krawędziami i okrągłymi reflektorami, ale nie miał niczego szczególnego. Podobnie jak sedan, wyróżniał się nachyloną przednią szybą i smukłymi słupkami B. Od smukłych słupków C z tyłu samochód różnił się od sedana. Jak każdy inny samochód kombi, miał dodatkowy zestaw okien po bokach bagażnika. Klatka bagażnika mogła być otwierana na zawiasach z boku, a nie u góry z tyłu.

Wnętrze samochodu wykończono prostą deską rozdzielczą z popielniczką na górze, pośrodku. Nie było centralnego panelu ani konsoli, a dźwignia zmiany biegów zamontowana była na kolumnie kierownicy. Hamulec ręczny znajdował się na podłodze, po stronie kierowcy. Fiat zainstalował jednostkowy system dla zestawu wskaźników, w którego obudowie znajdowały się prędkościomierz, kontrolki oraz wszystkie inne wskaźniki. Z przodu były dwa miejsca siedzące, a z tyłu ławka z składanym oparciem, co pozwalało na powiększenie przestrzeni bagażowej.

Fiat oferował model 1100 D tylko z jedną opcją silnikową połączoną z 4-biegową manualną skrzynią biegów pod maską.