FIAT 1100 D 1962-1966

Fiat wprowadził wersję D rodziny 1100 w 1962 roku. Litera "D" pochodzi od słowa "Delight", co oznacza "przyjemność", i oferowała dużo miejsca jak na pojazd tej wielkości.

W miarę jak czasy się zmieniały, Włosi stworzyli nowy samochód dla klasy średniej. Model 600, mały i ekonomiczny, był dobrym wyborem na początek, ale nie wystarczał na przewóz czterech lub pięciu pasażerów na średnich czy długich trasach. Nowe rodziny potrzebowały bardziej przestronnego pojazdu, a Fiat starał się przyciągnąć je do swoich salonów.

Fiat 1100 D uważany był za nowoczesny samochód jak na swoje czasy, z zaokrąglonymi krawędziami i okrągłymi reflektorami, ale nie miał w sobie niczego wyjątkowego. Charakteryzował się pochyloną przednią szybą i smukłymi słupkami B. Kabina została maksymalnie powiększona, co sprawiło, że tylna szyba była niemal pionowa. Ciekawą cechą samochodu były szerokie drzwi, które były bardzo cenione w pojeździe tej wielkości.

Wewnątrz producent zamontował prostą deskę rozdzielczą z popielniczką na górze, na środku. Nie było centralnej konsoli ani panelu sterowania na środkowej części deski, a dźwignia zmiany biegów znajdowała się na kolumnie kierownicy. Hamulec ręczny umieszczono na podłodze, po stronie kierowcy. Fiat zainstalował jednostkowy system dla zespołu wskaźników, z prędkościomierzem, lampkami ostrzegawczymi i innymi wskaźnikami w tej samej obudowie. Z przodu znajdowały się dwa siedzenia, a z tyłu ławka, na której mogły wygodnie siedzieć dwie osoby dorosłe i dziecko.

Fiat oferował model 1100 D tylko z jednym silnikiem, połączonym z 4-biegową manualną skrzynią biegów.