FERRARI Dino 206 GT 1968-1969

Dino był pierwszym samochodem sportowym z silnikiem umieszczonym z tyłu, wyprodukowanym przez Ferrari, ale bez znaku konia na grzbiecie.

Na początku lat 60. Enzo Ferrari uznał, iż jego firma powinna zbudować bardziej przystępny cenowo samochód sportowy. Włoski producent samochodów musiał wyprodukować 500 silników, aby zakwalifikować się do Formuły 2, a Fiat zdecydował się pomóc, produkując je i montując w bardziej luksusowym pojeździe. Projekt ruszył, a w 1968 roku zaprezentowano samochód pod marką Dino. Kosztował on połowę ceny Ferrari Daytona, które wprowadzono w tym samym roku, ale dwukrotnie więcej niż Jaguar E-Type V12. Mimo to włoskiej marce udało się sprzedać 246 pojazdów, co było większą liczbą niż jakiegokolwiek innego Ferrari z tamtego okresu.

Nadwozie zaprojektowane przez studio Pininfarina miało parę okrągłych, stałych reflektorów oraz płaską i niską przednią część. Dwumiejscowa kabina wyposażona była w pochyloną szybę przednią oraz pionową, ale bardzo zakrzywioną zewnętrznie tylną szybę przed komorą silnikową. Jak w każdym Ferrari z tamtych czasów, producent zamontował cztery okrągłe światła tylne.

Wnętrze było eleganckie, z parą wzmocnionych foteli kubełkowych. Zestaw wskaźników znajdował się za kierownicą i składał się z dwóch dużych wskazówek oraz co najmniej sześciu dodatkowych wskaźników. To minimalistyczne wnętrze nie miało blasku ani luksusu Daytona czy jakiegokolwiek innego Ferrari.

Dzięki aluminium, z którego zbudowane było nadwozie, Dino był lekki. Silnik o mocy 180 KM nie musiał się zbytnio wysilać, aby przyspieszyć ważący 900 kg (1984 lbs) pojazd do dużych prędkości. Producent połączył silnik V-6 o pojemności 2.0 litra z pięciobiegową skrzynią manualną.