FERRARI 365GT4 BB/ 512BB/ 512 BBi 1973-1984

Ferrari zrezygnowało z klasycznej architektury silnika i wprowadziło silnik o poziomo ustawionych 12 cylindrach w serii BB w 1973 roku, poprawiając jednocześnie prowadzenie swoich samochodów.

Dzięki submarki Dino, która zajmowała się tańszymi pojazdami, Ferrari mogło skupić się bardziej na swoich luksusowych produktach z 12-cylindrowymi silnikami. Włoska marka supersamochodów wprowadziła silnik typu flat-twelve, chociaż nie był to prawdziwy silnik typu boxer, ponieważ jego kolejność zapłonu była inna. Mimo to, producent nadal nazwał go silnikiem "Boxer" i umieścił tę nazwę obok oznaczenia Berlinetta. W rezultacie powstała tablica BB używana w kilku modelach.

Leonardo Fioravanti zaprojektował Ferrari Berlinetta Boxer, pracując jeszcze dla Pininfarina Studios, a był to prawdziwy majstersztyk swoich czasów. Płynne linie, podnoszone reflektory i ogromne kierunkowskazy pozostały unikalnymi cechami wzorniczymi włoskiej marki. Fioravanti starał się utrzymać czyste linie nadwozia i nie zainstalował żadnych wlotów powietrza na bokach, aby zasilać silnik, a także nalegał, że chłodnice muszą znajdować się z przodu, pochylone, co pozwoliło na uzyskanie niższego, płaskiego przodu samochodu.

Wewnątrz supersamochód miał dwa kubełkowe fotele z przodu, rozdzielone konsolą centralną z przyciskami i przełącznikami do różnych funkcji. Co dziwne, Ferrari przeniosło przyciski do szyb elektrycznych od swojego włoskiego przyjaciela Fiata, co wyglądało dość dziwnie w porównaniu do typowych przełączników Ferrariego. Wskaźniki zamontowane na desce rozdzielczej rozciągały się od zewnętrznej strony koła kierownicy do centralnego panelu. Producent zainstalował trzy najważniejsze wskaźniki: obrotomierz, prędkościomierz i wskaźnik ciśnienia oleju przed kierowcą. Wszystko inne nie było tak istotne jak te.

Ferrari zamontowało silnik typu flat twelve za kabiną pasażerską. Moc była przekazywana na tylne koła za pośrednictwem pięciobiegowej skrzyni biegów manualnej.