FERRARI 166 MM Barchetta 1948-1950

Model 166 MM może być jednym z najważniejszych samochodów w historii Ferrari, ponieważ to właśnie on umieścił włoską markę na mapie sportów motorowych.

Po II wojnie światowej większość włoskich fabryk cierpiała z powodu zniszczeń wojennych, a samochody musiały być budowane ręcznie. Enzo Ferrari i jego zespół nie chcieli zrezygnować ze swojego marzenia i byli gotowi rozpocząć budowę. Nie zamierzał jednak produkować przystępnych cenowo pojazdów. Jego celem było tworzenie samochodów wyścigowych i o wysokich osiągach.

Dla modelu 166 MM Enzo Ferrari wybrał nadwozie w stylu Barchetta. Posiadało ono dwie małe szyby przed każdą z osób siedzących w środku. Szybę pasażera można było złożyć, aby zmniejszyć opór powietrza podczas wyścigu. Nisko osadzone, okrągłe reflektory oraz rzeźbiony kaptur umożliwiały kierowcy dobrą widoczność przed pojazdem. Dzięki zaokrąglonemu kształtowi, 166 MM mógł przecinać powietrze z mniejszymi turbulencjami. Posiadał duże, druciane koła oraz falistą linię boczną.

Wnętrze było wystarczająco przestronne dla dwóch osób, z dźwignią zmiany biegów umieszczoną na podłodze. W centralnej części deski rozdzielczej zainstalowano pięć wskaźników, z dużym obrotomierzem po prawej stronie i prędkościomierzem po lewej. Pośrodku, w okrągłej chromowanej ramce, znajdowały się wskaźniki: amperomierz, poziom paliwa oraz temperatura płynu chłodzącego. Małe lusterko wsteczne zdobiło górną część deski, tuż pomiędzy szybami.

Model 166 MM wyposażony był w nowy silnik V12 o pojemności 2,0 litrów z pojedynczymi wałkami rozrządu oraz zasilany przez 3 gaźniki Webbera. Był połączony z 5-biegową skrzynią manualną.