DODGE Charger 1971-1972

Dodge pożegnał erę muscle-carów za pomocą trzeciej generacji modelu Charger w 1971 roku, zanim przepisy CAFE i polisy ubezpieczeniowe zakończyły ten ruch.

Z nazwą, która już wtedy cieszyła się szacunkiem na ulicach, trzecia generacja Charger próbowała powrócić, poprawiając osiągi w kwestii prowadzenia oraz czasy na ćwierć mili. Jednak Chrysler poszedł o krok dalej, wzbogacając wyposażenie o spryskiwacze reflektorów, stabilizatory zarówno z przodu, jak i z tyłu, oraz bardziej wyrafinowane wnętrze.

Od zewnątrz Charger miał krótszy rozstaw osi i ogólną długość. Producent samochodów poszerzył również coupé, zwiększając rozstaw kół zarówno z przodu, jak i z tyłu. Kratka chłodnicy straciła oznaczenie na lewej osłonie reflektora, a przednie drzwi utraciły wypukłe fałszywe wentylacje w przedniej części. Istotną zmianą był grubszy słupek B, przez co samochód stracił swój kształt fałszywego cabrio, ponieważ tylne boczne okna stały się mniejsze.

W środku Charger nadal mógł pomieścić do pięciu osób, oferując lepszą przestrzeń na głowę dla pasażerów tylnej kanapy, jednak producent zaprojektował ławkę tak, aby była wygodna tylko dla dwóch dorosłych. Z przodu, zestaw wskaźników unosił się nad linią deski rozdzielczej, zasłaniając tarcze i wskaźniki. Między przednimi siedzeniami producent zamontował dźwignię zmiany biegów, zarówno w wersji automatycznej, jak i manualnej.

Pod maską Chrysler zainstalował szeroki wybór silników, które zaczynały się od małej jednostki sześciocylindrowej o mocy 110 KM, a kończyły na 7.0-litrowym silniku V-8 oferującym 425 KM w najpotężniejszej wersji.