BUICK Model 38 1911

W 1911 roku Buick wprowadził na rynek dwumiejscowy roadster oparty na skróconej ramie Modelu 39, stosując tę samą receptę, co w Modelu 26/27.

W związku z dużym zaangażowaniem w motorsport, Buick starał się przyciągnąć klientów, którzy nie potrzebowali większej liczby miejsc, ale oczekiwali większej prędkości. Choć nie mógł zaoferować im większych silników, mógł im zaproponować lżejsze pojazdy.

Model 38 był dłuższy od Modelu 26 produkowanego w tym samym okresie i stanowił połączenie między samochodem sportowym a komfortowym pojazdem dla dwóch osób. Niektórzy nawet uważali go za przodka kategorii GT, mimo że pojazd nie miał drzwi ani dachu (choć dach i przednia szyba znajdowały się na liście opcji). Za siedzeniami znajdował się zbiornik o pojemności 27 galonów (102 litry). Podobnie jak jego cztero-drzwiowy brat, Model 38 miał duże, okrągłe reflektory i pięciokątną przestrzeń silnikową z wyraźnym miejscem na chłodnicę. Jego drewniane, wielokomorowe koła artyleryjskie były wyposażone w opony pneumatyczne 36x4, co czyniło samochód bardziej komfortowym na nieutwardzonych drogach.

Oba indywidualne fotele miały boczne podparcia, aby chronić pasażerów. Buick zainstalował dwa duże wskaźniki przed pasażerem, z czego jeden z nich był chronografem. Włącznik zapłonu zajmował centralne miejsce na desce rozdzielczej. To był samochód wyścigowy przebrany za pojazd uliczny, z lusterkiem wstecznym zamontowanym po prawej stronie, obok hamulca ręcznego i drążka zmiany biegów.

Pod maską silnik czterocylindrowy dostarczał 48 KM, które trafiały na tylne koła za pośrednictwem trzybiegowej skrzyni biegów i łańcucha. Buick wyprodukował zaledwie 153 egzemplarze.