Alfa Romeo RL

Wkrótce po I wojnie światowej, Alfa Romeo wznowiła produkcję, a model RL był pierwszym, który zaprezentował włoski producent samochodów i zdobył sławę dzięki swoim osiągnięciom wyścigowym.

Alfa Romeo wiedziała, że motorsport to najlepszy sposób na promocję jej produktów. W związku z tym, przy opracowywaniu modelu RL, stworzono kilka wersji, aby mogły wygrywać wyścigi. Samochód został wprowadzony na rynek w 1922 roku i był dostępny w wersjach Sport oraz Normale, przy czym ta pierwsza oferowała większą moc. Konstrukcją zajął się Giuseppe Merosi, główny inżynier firmy. Stworzył podwozie, które mogło obsługiwać różne silniki oraz silnik, który można było dostosować do wyścigów. Zazwyczaj w tamtych czasach klienci mogli wybierać jedynie kształt nadwozia. Alfa Romeo oferowała RL w wersjach torpedo, roadster oraz jako zestaw podwoziowy dla klientów pragnących dokończyć karoserię u wyspecjalizowanych nadwoziowców, takich jak Zagato. W 1923 roku Alfa Romeo wzięła udział w wyścigu Targa Florio, wysyłając cztery samochody, które prowadziły osoby takie jak Ugo Sivocci, Antonio Ascari, Giulio Masetti i Enzo Ferrari. Każdy z uczestników reprezentował jeden z czterech koniczyn w malowaniu karoserii, a legenda czterech koniczyn powstała po tym, jak dwaj pierwsi zajęli pierwsze i drugie miejsce na podium.

Włoski inżynier zaprojektował samochód z chłodnicą o kształcie dihedralnym oraz płaskim przodem. Z przodu, na belce poprzecznej, umieścił duże, okrągłe reflektory elektryczne. Para cienkich błotników ledwie zakrywała wąskie koła. Merosi nie dodał przedniego zderzaka, więc półeliptyczne sprężyny liściaste, które wspierały oś belki, były odsłonięte.

Z boków, torpedo RL miało boczne stopnie wyjeżdżające z przednich błotników oraz zapasowe koła przyczepione do komory silnika. Koła druciane były w tamtych czasach powszechne, a obie wersje RL je miały. Zaskakującym rozwiązaniem w czterodrzwiowym pojeździe był podzielony przedni szyba. Merosi nie mógł umieścić zaokrąglonej szyby, aby zmniejszyć opór powietrza, więc zamontował dwa kawałki połączone pionową listwą. Składany dach można było schować za kabiną, gdy nie był używany, a pionowe płaskie panele kończyły profil samochodu.

W zależności od wersji, RL był dostępny z maksymalnie trzema rzędami siedzeń, co pozwalało sześciu osobom zająć miejsce w kabinie. Klienci mogli również zamówić pojazd z dwoma rzędami, co zapewniało lepszą przestrzeń na nogi i większy komfort dla pasażerów z tyłu. Pozycja jazdy znajdowała się po prawej stronie, a wskaźniki umieszczono w centralnej części deski rozdzielczej.

Pomimo że pojazd był rozwijany z myślą o wyścigach, RL miał hamulce bębnowe jedynie na tylnej osi. W wersji Normale, samochód miał dłuższy rozstaw osi, a jego silnik o pojemności trzech litrów generował zaledwie 56 PS (55 KM), podczas gdy wersja Sport oferowała 71 PS (70 KM). Obie wersje dzieliły tę samą czterobiegową manualną skrzynię biegów z dźwignią umieszczoną na podłodze.