ALFA ROMEO 6C 2500 Super Sport 1939-1952

Był to ostatni model, który Alfa Romeo wprowadziła na rynek przed II wojną światową. Jednak zaawansowana technologia oraz silna determinacja twórców pozwoliły na wznowienie produkcji tego modelu po zakończeniu wojny, a jego różne wersje były produkowane aż do 1952 roku.

Alfa Romeo była jednym z najsilniejszych i najbardziej sportowych samochodów przed II wojną światową. Jej pojazdy wygrywały wiele wyścigów, a inżynierowie starali się przesunąć granice techniki, stosując zaawansowane rozwiązania, które nie były wykorzystywane przez większość konkurencji. Większość modeli 6C była dostarczana jako podwozia, a klienci kończyli swoje auta u różnych karoseriowców, takich jak Pininfarina czy Touring Superleggera z Mediolanu.

Konstrukcja opierała się na stalowym podwoziu w formie drabiny. Istniały trzy różne rozstawy osi, z najkrótszym przeznaczonym dla modeli sportowych i supersportowych. Pojazdy te były wyposażone w nadwozia typu roadster, co czyniło je lżejszymi i bardziej konkurencyjnymi. Wersja Super Sport posiadała najkrótsze podwozie o rozstawie osi 2,75 m (108,2”). Jej zaokrąglone nadwozie o płynnych liniach wyprzedzało swoje czasy.

Wewnątrz, najciekawszą cechą pojazdu było miejsce kierowcy, które było umieszczone dalej w tył niż miejsce pasażera z boku. Było to spowodowane pozycją kierownika i stałą kierownicą. Deska rozdzielcza korzystała z większości wskaźników i zegarów z wersji wyścigowej. Ponieważ samochód nie miał tylnych siedzeń, nie posiadał także tylnych bocznych okien.

Pod maską, model 6C 2500 był napędzany silnikiem sześciocylindrowym w układzie rzędowym. Tylko wersja Super Sport była wyposażona w dwa gaźniki Webber oraz wyższy stopień sprężania wynoszący 8:1 zamiast 7:1. Ta zmiana pozwoliła uzyskać moc wynoszącą 110 KM. Zawieszenie było niezależne na wszystkich kołach, z podwójnymi wahaczami z przodu, podczas gdy tylne miało wahacze skrętne.