2007 Maserati GranTurismo

Maserati wprowadziło model GranTurismo jako zastępstwo dla przestarzałego Coupe, które było w zasadzie odświeżoną wersją modelu 3200 GT z 1998 roku. Cały proces jego opracowania zajął rekordowe dziewięć miesięcy od startu do końca.

Włoski producent samochodów potrzebował szybkiego zastępstwa dla modelu Coupe z 2002 roku, ponieważ klienci mogli odczuwać, że podwozie dzieliło wiele cech z 3200 GT z 1998 roku. W przeciwieństwie do tych dwóch modeli, GranTurismo powstało na skróconej platformie piątej generacji Maserati Quattroporte. Dodatkowo, silnik został opracowany przez Ferrari, ale zamiast wału korbowego typu flat-plane, zastosowano konstrukcję cross-plane. Dzięki temu uzyskano szerszy krzywą momentu obrotowego i unikalny dźwięk. W kwestii stylizacji włoski producent zwrócił się do swojego długoletniego partnera, studia projektowego Pininfarina, które zatrudniło Jasona Castriotę do stworzenia projektu. W efekcie producent mógł zaprezentować gotowy produkt na Geneva Motor Show w 2007 roku, a klienci byli zachwyceni, zwłaszcza że Maserati zrezygnowało z poprzedniej zautomatyzowanej skrzyni biegów na rzecz klasycznej automatycznej, opracowanej przez firmę ZF.

Chociaż era bio-designu już minęła, włoski producent upierał się, aby linie nadwozia były płynne. Od razu było to widać w przedniej części GranTurismo. Samochód zachwycał publiczność dużą kratą, zdobioną pionowymi szczelinami, z trójzębem w środku. Flankowały ją opadające reflektory, a pod nimi, na zderzaku, producent dodał okrągłe światła przeciwmgielne. Coupe stworzono jako Gran Tourer, a nie samochód sportowy, dlatego nie miało agresywnego splittera ani przesadnie dużych wlotów powietrza.

Z profilu, nisko osadzone okno zaczynało się od nachylonej przedniej szyby. Linia dachu opadała za słupkami B, aby stworzyć więcej miejsca na głowę dla pasażerów z tyłu. Na przednich błotnikach Maserati umieściło tradycyjne trzy wloty, a niżej, dyskretnie, logo Pininfarina. Z tyłu producent stworzył krótki bagażnik za opadającą tylną szybą. Maserati zostało skrytykowane za lampy LED w kształcie boomeranga w Coupe i próbowało to naprawić, oferując bardziej rozbudowane, trójkątne, które przypominały te z europejskiego Forda Mondeo z tej samej ery, co nie zostało dobrze przyjęte. Na szczęście wygląd tylnej części uratował dolny obszar zderzaka, który miał dyfuzor i parę podwójnych okrągłych wydechów.

Maserati chwaliło się, że GranTurismo to prawdziwy czteroosobowy pojazd, i rzeczywiście tak było. Tylne siedzenia były wystarczająco wygodne dla przeciętnego pasażera, a nie tylko dla psów i torebek. Z przodu fotele kubełkowe zapewniały pewien poziom bocznego podparcia, ale były głównie zaprojektowane z myślą o komforcie. Przed kierowcą znajdował się klasyczny kokpit z podwójną krzywizną, wyraźnie oddzielający obszar kierowcy od strefy pasażera. Konsola środkowa między nimi zawierała wybierak automatycznej skrzyni biegów i parę uchwytów na kubki.

Pod maską znajdował się silnik V8 o pojemności 4,2 litra, opracowany przez Ferrari dla modelu California. Ze względu na swoją konstrukcję, silnik w GranTurismo dostarczał nieco mniej mocy i momentu obrotowego, ale wciąż był w stanie osiągnąć prędkość 285 km/h (177 mph). Sześciobiegowa automatyczna skrzynia biegów została zamontowana z przodu. Mimo to, rozkład masy w samochodzie wynosił 49%—51%.