2003 Mercedes-Benz SLR McLaren (C199)

Jako jedyna koprodukcja między Mercedes-Benz a McLaren, z czasów gdy obie firmy współpracowały w Formule 1, SLR McLaren jest jednym z najciekawszych supersamochodów początku lat 2000. W latach 2003-2010 McLaren zbudował nieco ponad 2000 egzemplarzy, a Mercedes-AMG dostarczał silniki, skrzynie biegów oraz inne elementy.

Nazwa SLR oraz ogromna maska modelu nawiązują do chwalebnych wyścigowych samochodów Mercedes-Benz 300 SLR z lat 50-tych, w tym legendarnego 300 SLR Uhlenhaut Coupe, najdroższego samochodu sprzedanego w historii. Połączenie eleganckich i agresywnych proporcji zaowocowało spektakularnym grand tourerem, który starał się zrównoważyć luksus z prędkością oraz techniką inspirowaną torami wyścigowymi.

Jeśli nie wliczamy limitowanej edycji CLK-GTR StrassenVerssion, SLR McLaren był pierwszym supersamochodem z trzema gwiazdami w ciągu pięciu dekad od momentu wprowadzenia, więc nie tylko musiał sprostać wielkim oczekiwaniom, ale również miał ogromne buty do wypełnienia. Pomimo rywalizacji z samochodami skoncentrowanymi na torze, takimi jak Ferrari Enzo i Porsche Carrera GT, jego możliwości grand touring sprawiły, że tradycja wygrała walkę między przeszłością a przyszłością.

W tym czasie Mercedes-Benz posiadał 40 procent McLarena, a ich związek z Formułą 1 był silniejszy niż kiedykolwiek. Mimo to liczne nieporozumienia dotyczące tego, jak powinien być realizowany projekt SLR McLaren, powoli doprowadziły do całkowitego rozwodu między obydwoma firmami. Na podstawie sukcesu koncepcji Vision SLR z 1999 roku, Mercedes-Benz zwrócił się do partnerów F1 z McLarena o zajęcie się stworzeniem wersji produkcyjnej.

Rozpoczęły się różne zmiany w projekcie, przy czym McLaren chciał, aby SLR był bardziej skoncentrowanym na torze supersamochodem, podczas gdy niemiecki producent pragnął, aby model zapewniał komfort i technologie znane z tradycyjnego Mercedesa. To wydłużyło okres badań i rozwoju samochodu produkcyjnego do niemal czterech lat i spowodowało liczne zmiany w początkowej koncepcji.

Największą zmianą uzgodnioną przez Mercedes-Benz było przesunięcie zespołu napędowego ponad metr za oś przednią, co doprowadziło do konstrukcji z silnikiem umieszczonym w przedniej części, nadając mu jeszcze dłuższą maskę. Mówiąc o silniku, doładowany silnik V8 o pojemności 5,4 litra był ręcznie montowany przez inżynierów AMG, a następnie wysyłany do Wielkiej Brytanii, aby zainstalować go w nadwoziu wykonanym z włókna węglowego przez McLarena.

626 PS (617 HP) mocy oraz 780 Nm (575 lb-ft) momentu obrotowego generowanych przez silnik były przesyłane wyłącznie na tylne koła przez jedyną automatyczną skrzynię biegów, która mogła poradzić sobie z tymi osiągami w ofercie Mercedesa w tym czasie. Wzmocniona 5-biegowa skrzynia biegów miała nowe oprogramowanie AMG i uczyniła SLR McLaren najszybszym samochodem produkcyjnym z przekładnią z konwerterem momentu obrotowego.

Przyspieszenie od 0 do 100 km/h (62 mph) zajmowało 3,8 sekundy, a maksymalna prędkość modelu wynosiła 338 km/h (208 mph), co czyniło go najszybszym GT na świecie. Oprócz pierwszego na świecie systemu ochrony przed zderzeniami z włókna węglowego, SLR McLaren miał wiele innych innowacji technicznych, w tym system hamulcowy z węglowo-ceramicznymi tarczami, zaawansowane systemy kontroli trakcji i stabilności, a nawet aktywną aerodynamikę, przy czym tylny spoiler działał jako hamulec aerodynamiczny w niektórych sytuacjach podczas jazdy.