2002 Isuzu Rodeo Single Cab

Stworzony jako pojazd roboczy, model Single Cab zajmował najniższe miejsce w gamie Isuzu Rodeo z 2002 roku, a klienci doceniali go za wytrzymałość i niezawodność.

W 2002 roku GM, jako jeden z głównych udziałowców marki Isuzu, rozpoczął produkcję modelu Rodeo w fabryce producenta w Tajlandii. Rodeo sprzedawane było pod różnymi nazwami w 120 krajach na całym świecie oraz w różnych markach. Na przykład w Australii znane było jako Holden Rodeo. Równocześnie wersja z pojedynczą kabiną sprzedawana była pod nazwą Spark na innych rynkach australazjatyckich. W Europie Isuzu oferowało ten pickup pod nazwą D-Max i nawet produkowało go w fabryce w Turcji, chociaż te pojazdy były przeznaczone specjalnie dla klientów z Turcji i Bliskiego Wschodu. Europejscy nabywcy otrzymywali swoje pojazdy z fabryki w Tajlandii. Isuzu Rodeo/D-Max z 2002 roku opierał się na podwoziu opracowanym przez GM dla Chevroleta Colorado i GMC Sonoma.

Na przedzie, Isuzu Rodeo Single Cab z 2002 roku starał się zaimponować klientom swoimi unikalnymi, pionowymi i kanciastymi reflektorami. Nadawały one pojazdowi wrażenie wyższości i odwagi. W zależności od wyposażenia i opcji, pojazd miał przedni zderzak w kolorze nadwozia lub czarny, z dostępnymi okrągłymi lampami przeciwmgielnymi. Wersje wyposażone w system 2WD miały obniżoną prześwit.

Jak większość pojazdów typu pickup, Isuzu Rodeo z 2002 roku miał krótki, kątowy kompresor, który płynnie przechodził w panoramiczną szybę. Przednie błotniki mogły być zdobione plastikowymi wykończeniami w kolorze nadwozia, które zapobiegały rdzewieniu. Klienci mogli wyposażyć swoje pojazdy w standardowe stalowe lub dostępne lekkie koła ze stopów. Krótka kabina z dwiema drzwiami miała grubą słupkę B, za którą znajdował się pionowy panel z tylną szybą. Isuzu nauczyło się od GM, że obszar ładunkowy musi być oddzielony od kabiny, aby nie przekazywać drgań do osób w samochodzie oraz zwiększyć komfort. Z tyłu, składana klapa bagażnika była flankowana przez wysokie i wąskie, pionowe światła tylne, podczas gdy poniżej znajdował się czarny zderzak. W wyższych wersjach klienci mogli otrzymać zderzak w kolorze pojazdu.

W środku, podstawowa wersja miała skromną kabinę z twardym plastikowym kokpitem. Niemniej jednak, design był zaawansowany jak na pojazd użytkowy, z krzywymi liniami. Przed kierowcą znajdował się zaokrąglony zestaw wskaźników, gdzie prędkościomierz zajmował centralne miejsce, a po lewej stronie znajdował się duży wskaźnik obrotomierza oraz po prawej stronie wskaźniki poziomu paliwa i temperatury. Dodatkowo Isuzu zainstalowało cyfrowy licznik kilometrów. Na centralnej konsoli, podstawowa wersja miała jedynie prosty system wentylacji. Niemniej jednak, klienci mogli zamówić Isuzu Rodeo Single Cab z 2002 roku z radiem i klimatyzacją.

Pod maską, producent oferował szereg silników diesla i benzynowych, w zależności od rynku. Były one połączone z pięciobiegową manualną skrzynią biegów. Dodatkowo, wersje 4WD miały dwubiegową skrzynię rozdzielczą, która równomiernie przekazywała moment obrotowy na przednie i tylne osie. Przednie niezależne zawieszenie Isuzu Rodeo Single Cab z 2002 roku było solidne i zapewniało pewien poziom komfortu, podczas gdy tylna oś pięciowahadłowa z resorami listwowymi mogła być wyposażona w mechanizm różnicowy o ograniczonym poślizgu.