2001 Holden Barina 5 drzwiowe

Holden wprowadził na rynek australijski czwartą generację modelu Barina w 2001 roku, korzystając z tej samej strategii, co w poprzednich wersjach tego pojazdu, czyli z procesu badge-engineering.

Kiedy GM opracowywał trzecią generację Corsy na rynek europejski, przygotował również auto do montażu w Australii i sprzedaży pod marką Holden. Co więcej, podczas gdy niemiecka Opel Corsa była modelem z kierownicą po lewej stronie, brytyjska wersja, znana jako Vauxhall Corsa, była już z kierownicą po prawej stronie. W efekcie, Holden musiał jedynie zamontować swoje emblematy na samochodzie, przejść australijskie procedury homologacji i rozpocząć sprzedaż pojazdu. W 2001 roku producent wprowadził na rynek czwartą generację Bariny, oferując dwa rodzaje nadwozia: trzy- i pięciodrzwiowe.

Holden Barina z 2001 roku miał przednią część nadwozia, która odzwierciedlała zasady nowoczesnego designu, charakteryzując się krzywymi liniami i ostrymi kątami. Triangularne reflektory otaczały wąski grill, na którym umieszczono logo Holdena. W zależności od wersji pojazdu, auto miało zderzak w kolorze czarnym lub w kolorze nadwozia. Na dole, w dolnej części zderzaka, klienci mogli zamówić model z parą lamp przeciwmgielnych, schowanych w szerokim dolnym wlocie powietrza.

Z profilu, Holden Barina z 2001 roku prezentował ten sam nowoczesny styl. Miała krótki przód, za którym znajdowały się wydatne przednie błotniki, co nadawało samochodowi sportowy wygląd. Dodatkowo, producent dodał zestaw plastikowych nakładek na wszystkie nadkola. Ponieważ GM chciał stworzyć pojazd kosztowo efektywny, Barina miała czarne osłony lusterka oraz klamki drzwi, co obniżało koszty produkcji. Co więcej, zastosowano to samo rozwiązanie z niepomalowanego plastiku na progach, co sprawiało, że samochód wyglądał na mający wyższy prześwit. Mimo to, mały hatchback był stylowy. Barina była jednym z niewielu samochodów w tym segmencie, który miał trzeci rząd okien między tylnymi drzwiami a najbardziej tylnymi słupkami. To rozwiązanie poprawiało widoczność kierowcy w tylnej ćwiartce. Z tyłu wysoko umieszczone światła tylnie flankowały lekko pochyloną szybę tylną, zintegrowaną z bagażnikiem. Równocześnie zderzak miał dolną część w kolorze nadwozia, natomiast górna sekcja była czarna i odporna na zarysowania.

W środku zespół projektowy stworzył zakrzywioną deskę rozdzielczą z zaokrąglonym wizjerem nad zestawem wskaźników. Na szczycie centralnej konsoli umieszczono podobnie zaprojektowany wizjer, który chronił wyświetlacz dostępnego komputera pokładowego. Poniżej znajdowały się kratki wentylacyjne, radio oraz panel sterowania klimatyzacją. Przednie siedzenia kubełkowe zapewniały wygodną pozycję siedzącą. Oddzielała je wąska konsola środkowa, w której producent umieścił dźwignię zmiany biegów oraz hamulec ręczny. Przed kierowcą znajdował się zestaw wskaźników, który ukazywał duże tarcze prędkościomierza oraz obrotomierza, flankowane przez wskaźniki poziomu paliwa i temperatury płynu chłodzącego. Z tyłu, płaska tylna kanapa mogła powiększyć mały bagażnik.

Pod maską, Holden zainstalował wybór silników benzynowych i turbodiesel, połączonych z pięciobiegową manualną skrzynią biegów, przekazującą moc na przednie koła. Jako opcję, klienci mogli zamówić czterobiegową skrzynię automatyczną dla wybranych wersji. Przednie zawieszenie na kolumnach McPhersona oraz wahacze tylne zapewniały przyzwoitą, komfortową jazdę. Przednie hamulce tarczowe i tylne bębnowe zapewniały odpowiednią siłę hamowania.