2000 Toyota Celica

W styczniu 1999 roku Toyota zaprezentowała na Salonie Motoryzacyjnym w Detroit ekscytująco wyglądający coupe o nazwie XYR, a wkrótce potem wprowadziła do produkcji jego wersję, siódmą generację modelu Celica.

Nazwa Celica rozpoczęła swoją drogę w 1970 roku jako coupe oraz trzydrzwiowy hatchback, bazujący na tej samej platformie co Toyota Carina. W kolejnych generacjach sportowy coupe stał się sensacją w sportach motorowych, zarówno w Rajdowych Mistrzostwach Świata, jak i w IMSA. Słynni kierowcy, tacy jak Bjorn Waldegard, Carlos Sainz, Dan Gurney i Robert Huffman, prowadzili ten samochód do najwyższych miejsc na podium. Z tak wspaniałym dorobkiem wyścigowym Toyota wprowadziła siódmą generację tej nazwy na rynek w 1999 roku na rok modelowy 2000.

Siódma generacja Celiki została zaprojektowana w Centrum Projektowym CALTY Toyoty w Newport Beach w Kalifornii i zaskakuje wszystkich swoim agresywnym przodem, który zrezygnował z zaokrąglonych kształtów szóstej generacji. Jej trójkątne, opadające reflektory oraz logo producenta umieszczone w małym wgłębieniu na zderzaku wyglądały nietypowo. Dodatkowo, górny wlot powietrza miał na celu stworzenie wizerunku samochodu sportowego. Nie bez znaczenia był również dolny zderzak, który miał osłonę, w której umieszczono główny obszar chłodzenia, a po bokach znajdowały się wloty dla lamp przeciwmgielnych.

Na profilu, sportowo wyglądająca Celica ujawniała zestaw zagnieceń i ostrych linii, które podkreślały krzywe linie dachu i linii bocznej. Pochylona szyba czołowa przechodziła w krótki dach oraz bardzo długi, opadający tylny bagażnik. Podczas gdy projektanci wydawali się bardzo zainspirowani przy tworzeniu przodu i profilu samochodu, wyglądało na to, że stracili inspirację przy projektowaniu tylnej części. Dwa niewielkie światła tylne flankowały szeroki bagażnik, a wysoki zderzak dopełniał wygląd tylnej części.

W środku Toyota stworzyła atrakcyjnie wyglądający kokpit, wyposażony w mały, ale logiczny zestaw wskaźników. Na centralnym miejscu znajdował się prędkościomierz, flankiowany przez obrotomierz po lewej stronie oraz cyfrowe wskaźniki po prawej. To wyglądało spektakularnie jak na tamte czasy. Niestety, jakość materiałów nie spełniała oczekiwań klientów wobec Celiki. Mimo to, mogli oni otrzymać samochód z zestawem sportowych foteli pokrytych skórą, co mogło osłodzić transakcję. Z tyłu, kanapa przystosowana dla dwóch osób oferowała wystarczająco dużo miejsca na przewóz dzieci na krótkich trasach, ale przestrzeń na głowy była ograniczona dla dorosłych pasażerów.

Jednak najbardziej rozczarowującą częścią siódmej generacji Celiki okazał się jej "nawóz". W przeciwieństwie do swoich dwóch poprzednich generacji, nie była dostępna z napędem na wszystkie koła ani w wersji z turbodoładowaniem. Toyota oferowała ten samochód z wyborem dwóch silników o pojemności 1,8 litra, które dostarczały mniej niż 200 koni mechanicznych w najwyższej wersji. W przypadku słabszej wersji, Celica była dostępna z pięciobiegową skrzynią manualną lub czterobiegową automatyczną, podczas gdy wersja najwyższej specyfikacji oferowana była jedynie z sześciobiegową skrzynią manualną.