1999 Holden Zafira

GM był na skraju stworzenia pojazdów z oznaczeniem dla Holdena, a pomysł, że europejski van MPV Zafira, sprzedawany pod markami Vauxhall i Opel, idealnie wpisze się w australijski rynek, wydawał się obiecujący.

Wprowadzony przez Opla w 1997 roku na Targach Motoryzacyjnych we Frankfurcie jako samochód koncepcyjny, Zafira zadebiutowała w 1999 roku na rynkach europejskim i australijskim. Zespół inżynieryjny stworzył siedmiomiejscowy van MPV oparty na tej samej płycie podłogowej, co druga generacja Opla/Vauxhalla Astry, która już była sprzedawana pod marką Holden w Australii i Nowej Zelandii. Jego kompaktowy rozmiar i łatwość obsługi sprawiły, że pojazd zyskał popularność wśród rodzin. Chociaż te cechy przyczyniły się do przyzwoitych wyników sprzedaży w Europie i Wielkiej Brytanii, nie były tak istotne dla australijskich klientów, którzy potrzebowali mocniejszych silników na długie trasy. W rezultacie, w 2005 roku producent zrezygnował z modelu bez następcy.

Zafira miała ten sam język designu, co reszta gamy Astry. Charakteryzowała się opadającymi reflektorami z ostrymi kątami i zaokrąglonymi liniami w kierunku montowanych z boku lamp kierunkowskazowych. Otaczały one żebrowaną osłonę chłodnicy, na której logo marki zajmowało centralne miejsce. Podobnie jak jej europejskie odpowiedniki, Zafira z 1999 roku miała górną część chłodzącą zintegrowaną z przednią stroną maski. Dodatkowo szeroka osłona chłodnicy, przypominająca uśmiech, spełniała potrzebę świeżego powietrza dla silnika.

Z profilu, krótki przód pojazdu miał strome pokrywy silnika, za którymi znajdowało się panoramiczne przednie szyby. Wysoka część nadwozia miała cztery okna boczne. Oprócz tych zamontowanych w drzwiach, producent dodał małe trójkątne okno za słupkami A oraz jedno obok bagażnika. To rozwiązanie było niezbędne do zmniejszenia martwych pól, szczególnie na przednich rogach. W celu obniżenia kosztów produkcji, Zafira z 1999 roku miała czarne lusterka i klamki, a gumowy pasek chronił drzwi przed wózkami zakupowymi. Oprócz niższych kosztów napraw, zderzaki w kolorze nadwozia miały niepomalowane czarne obszary na górnych bokach. Z tyłu producent zainstalował lampy tylne montowane w rogach, które flankowały szeroką i wysoką klapę bagażnika.

Dzięki wysokim fotelom, pozycja za kierownicą była wysoka i zapewniała doskonałą widoczność we wszystkich kierunkach. Trójramienna kierownica miała sportowy wygląd i otaczała panel instrumentów wypełniony dużymi wskaźnikami prędkościomierza i obrotomierza, a także dodatkowymi wskaźnikami poziomu paliwa i temperatury płynu chłodniczego. Opcjonalnie, pod długim i zakrzywionym wizjerem, który chronił zestaw wskaźników przed bezpośrednim światłem słonecznym, producent dodał mały wyświetlacz LCD dla komputera pokładowego. W centralnej konsoli Holden zainstalował odtwarzacz kasetowy, a dostępny był także odtwarzacz CD. Środkowy rząd siedzeń miał składaną (60/40) kanapę wystarczająco szeroką dla trzech dzieci lub dwóch dorosłych. Jednocześnie, pojedyncze składające się fotele umieszczone w bagażniku zapewniały wystarczająco miejsca dla dwóch dorosłych na krótkie przejażdżki.

Pod maską, Holden zainstalował gamę silników benzynowych i turbodieslowych z czterema cylindrami przejętymi od Opla. Producent połączył je ze standardową pięcio-biegową skrzynią manualną, a cztero-biegowa automatyczna była dostępna za dodatkową opłatą.