1997 SsangYong Korando

SsangYong wprowadził drugą generację modelu Korando na rynek azjatycki w 1996 roku, a w następny roku zaprezentował go europejskim klientom z odpowiednimi silnikami i wersjami.

Po problematycznym początku, SsangYong w końcu zaczął zdobywać uznanie na rynku samochodowym. Historia marki rozpoczęła się skromnie w latach '60, kiedy to produkowano pojazdy terenowe na licencji Jeepa. Później, w 1983 roku, koreański producent stworzył samochód oparty na Jeepie CJ5, który nosił nazwę Korando, będącą skrótem od wyrażenia "Koreańskie Może". Jednakże prawdziwy progres nastąpił w 1996 roku, kiedy SsangYong wprowadził drugą generację tego modelu. W przeciwieństwie do swojego poprzednika, nowy model został opracowany przy udziale Mercedesa. Oprócz silników i skrzyń biegów, niemiecki producent podzielił się swoimi doświadczeniami w budowie pojazdów terenowych. Ponadto, SsangYong zatrudnił Kena Greenleya, brytyjskiego profesora designu, który stworzył model Aston Martin Virage z 1989 roku, aby zaprojektował ten samochód.

Model SsangYong Korando z 1996 roku miał przednią część nadwozia, która próbowała nawiązać do poprzedniej generacji. Posiadał okrągłe reflektory w czasach, gdy większość innych pojazdów prezentowała organiczne kształty zgodne z trendem bio-designu. Pomiędzy nimi znajdowała się chłodnica z zaokrąglonymi kątami. Oferowała ona poziome lub pionowe żebra, w zależności od wersji i rynku. Krawędź błotników znajdowała się niżej niż maska, podobnie jak w starszych samochodach terenowych z lat '50. Zabezpieczony plastikowy zderzak obejmował dolną część przedniej części nadwozia i integrował drugi wlot powietrza w zderzaku oraz dostępne światła przeciwmgielne.

Z profilu, nadwozie trzydrzwiowe miało strome szyby czołowe, które wyznaczały linię wysokiej przestrzeni dachowej. Duże boczne okna i pionowa klapa bagażnika z tyłu były typowe dla pojazdów terenowych. Ponadto, Ken Greenley umieścił zapasowe koło z tyłu. SsangYong Korando z 1996 roku był dostępny jako trzydrzwiowy hardtop lub jako kabriolet. Niezależnie od wersji pasażerskiej, wszystkie modele miały poszerzone błotniki, podkreślające zamiłowanie samochodu do jazdy w trudnym terenie, po błocie, korzeniach i piasku. Dodatkowo, producent oferował opcję bocznych kroków umieszczonych poniżej solidnej ramy.

Model SsangYong Korando z 1996 roku oferował kubełkowe fotele dla pasażerów z przodu, oddzielone konsolą środkową, w której znajdowały się dźwignia zmiany biegów i hamulec ręczny. W zależności od opcji, producent mógł wyposażyć samochód w wykończenie z orzecha lub aluminium na centralnej części deski rozdzielczej, gdzie zainstalowano standardowy panel sterowania klimatyzacją i radioodtwarzacz. Wysoka deska rozdzielcza, choć z zaokrąglonymi krawędziami, wyglądała odpowiednio jak na pojazd terenowy. Przed kierowcą znajdował się zestaw wskaźników o prostym układzie, z dużymi wskazówkami dla prędkościomierza i obrotomierza, wskaźników temperatury płynu chłodzącego i poziomu paliwa oraz licznika kilometrów. Mimo że pasażerowie z przodu mieli wystarczająco dużo miejsca na nogi i głowę, tylna ławka była dość ciasna, co było odpowiednie dla dwóch osób. Przestrzeń bagażowa za nimi była minimalna.

Pod maską, SsangYong Korando z 1996 roku był dostępny z wyborem silników produkowanych na licencji Mercedesa. Producent oferował samochód z silnikiem benzynowym o pojemności 2,3 litra w układzie R4 lub 3,2 litra w układzie R6, a także z silnikiem wysokoprężnym o pojemności 2,9 litra w układzie R5. Wszystkie one były połączone z pięciobiegową manualną skrzynią biegów, podczas gdy czterobiegowa automatyczna skrzynia biegów była dostępna za dodatkową opłatą dla wybranych wersji.