1996 Plymouth Voyager

Saga Voyager trwała w 1995 roku, kiedy to wprowadzono trzecią generację, a Plymouth ponownie stał się podstawowym modelem minivanów Chryslera.

Plymouth oferował trzecią generację Voyagera w dwóch wariantach rozstawu osi: dla Voyagera i Grand Voyagera. W przeciwieństwie do swoich poprzedników, które dzieliły tę samą platformę, model z 1995 roku przeszedł całkowitą metamorfozę. Minivan przestał być pudełkiem na kołach, a jego kształt podążał za trendem bio-designu, który przypadł do gustu klientom. Dodatkowo wprowadzono znaczne ulepszenia wnętrza.

Voyager z 1995 roku zyskał z przodu zaokrągloną atrapę chłodnicy z poziomymi reflektorami oraz kierunkowskazami umieszczonymi w rogach. Kratka miała wzór przypominający kratkę jajeczną, a w jej środku znajdowało się logo marki. Do istotnych ulepszeń tej generacji należało dodanie drugich drzwi przesuwanych po stronie kierowcy, dostępnych jako opcja. W wersji z wydłużonym rozstawem osi znajdowało się większe tylne okno za słupkami B. Na koniec, tył pojazdu nie wyglądał już jak dostawcza furgonetka, ponieważ projektanci nadali mu zaokrąglony kształt.

W środku MPV wyposażono w deskę rozdzielczą przypominającą tę w samochodach osobowych, z zaokrąglonymi kształtami. Siedzenia były wyższe niż w standardowym sedanie, ale zapewniały wygodną jazdę. Z tyłu Voyager dostępny był z dwoma rzędami siedzeń. Jako model w niższej cenie nie był wyposażony w standardową klimatyzację aż do 1999 roku, kiedy to wprowadzono ją w wersji SE i wyższej. Przestrzeń wewnętrzna była wystarczająco duża, aby pomieścić sklejkę 4x8 (1,2 x 2,4 m) po demontażu drugiego i trzeciego rzędu siedzeń. Lista wyposażenia wnętrza była długa i obejmowała funkcje komfortu i bezpieczeństwa.

Podobnie jak jego rodzeństwo, Voyager dostępny był z wyborem czterech silników, w zależności od rynku. Ich pojemność wynosiła od 2,4 do 3,8 litra. Ostatni z tych silników został wycofany w 1999 roku. W 2000 roku model został całkowicie wycofany wraz z marką Plymouth.