1996 Jeep Wrangler TJ

Jeep wprowadził drugą generację modelu Wrangler w 1996 roku, a w przeciwieństwie do swojego poprzednika, był on kontrolowany przez amerykańską firmę motoryzacyjną Chrysler.

Kiedy poprzednia generacja zadebiutowała w 1986 roku, Jeep i AMC były jeszcze własnością francuskiego producenta samochodów Renault. Model okazał się sukcesem, sprzedając ponad 600 000 egzemplarzy w ciągu dziesięciu lat, jednak nie był uważany za prawdziwego następcę Willy’s czy CJ5/7 ze względu na swoje kwadratowe reflektory. Jednak po tym, jak Renault wycofał się z amerykańskiego rynku i sprzedał AMC oraz Jeepa firmie Chrysler w 1987 roku, nowy właściciel postanowił poprawić markę Jeep. Co więcej, uważnie wsłuchiwał się w potrzeby właścicieli, a następnie w 1996 roku wprowadził drugą generację modelu Wrangler, oznaczoną jako TJ, na rok modelowy 1997.

Chrysler zaprezentował Wrangler TJ na Międzynarodowym Salonie Samochodowym w Ameryce Północnej w Detroit w 1996 roku, a klienci byli zadowoleni z nowych okrągłych reflektorów, które zastąpiły kwadratowe z modelu YJ Wrangler. Pomiędzy nimi producent umieścił klasyczną, siedmioprzęsełkową kratkę. Jeep zamontował prostokątne lampy kierunkowskazów na szerokich przednich błotnikach, a zderzak miał gumowe nakładki na końcach.

Profil pojazdu przyciągał uwagę swoim przednią szybą. Była ona nadal płaska i mogła się składać do przodu na maskę, lecz jej podstawa została przesunięta o dwa cale do przodu, a całkowita wysokość była o jeden cal niższa niż w modelu YJ, co skutkowało nieco lepszym współczynnikiem oporu powietrza. Kolejną poprawą było przeniesienie wlewu paliwa na tylną ćwiartkę po stronie kierowcy. Błotniki miały gumowe listwy, które chroniły nadwozie przed odpryskami i kamieniami wyrzucanymi przez koła. Zestaw bocznych schodków ułatwiał wsiadanie i wysiadanie z kabiny. Z tyłu producent zamontował drzwi półboczne na zawiasach bocznych, które umożliwiały dostęp do bagażnika i wspierały dodatkowe koło.

Kabina była istotnym krokiem naprzód pod względem komfortu i funkcji. Przed kierowcą znajdowało się zestaw wskaźników, który grupował wszystkie główne tarcze i mierniki na tej samej desce, w przeciwieństwie do poprzednika, który miał je rozmieszczone na desce rozdzielczej w kierunku pasażera. Dodatkowo, modułowa deska rozdzielcza pozwalała na niższe koszty produkcji dla pojazdów z kierownicą po lewej i prawej stronie. Na centralnej konsoli Jeep zainstalował magnetofon kasetowy oraz jednostkę sterującą klimatyzacją, a na konsoli środkowej umieścił dźwignię zmiany biegów oraz dźwignię do skrzyni rozdzielczej. Zmodernizowane przednie fotele kubełkowe zapewniały większy komfort i mogły się przesuwać do przodu, co ułatwiało dostęp osobom siedzącym z tyłu.

Pod maską Wrangler TJ był dostępny z wyborem dwóch silników: czterocylindrowego silnika o pojemności 2,5 litra oraz sześciocylindrowego o pojemności czterech litrów, które mogły być połączone z pięcio-biegową manualną skrzynią lub, jako opcja, z automatyczną skrzynią trzybiegową. Później automatyczna skrzynia czterobiegowa zastąpiła wersję trzybiegową.