1995 Lincoln Continental

Lincoln wprowadził dziewiątą generację modelu Continental, opartą na tej samej platformie co jej poprzednik, ale wzbogaconą o wiele ulepszeń i luksusowych elementów, które były niedostępne w poprzednich wersjach.

Chociaż niektórzy klienci narzekali na zmianę z platformy napędu na tylną oś, na której oparty był Continental do siódmej generacji, sprzedaż wzrosła, gdy producent samochodów wprowadził na rynek ósmą wersję tego modelu. Nowy model zachował tę samą platformę i rozstaw osi co poprzednik, podczas gdy całkowita długość wzrosła o niemal cal. Lincoln starał się przekonać młodszych nabywców eleganckim wyglądem i luksusowym wnętrzem auta, które również przyniosło znaczne technologiczne ulepszenia. Ponadto, mimo że 1995 Lincoln Continental nie był sportowym sedanem, potrafił dorównać innym premium europejskim i japońskim markom pod względem osiągów.

Lincoln Continental z 1995 roku zachwycał klientów smukłą, przednią częścią, z dominującą szeroką kratką chłodnicy o prawie pionowych chromowanych szczelinach. Lekko pochylona do tyłu nadawała jej bardziej aerodynamiczny wygląd, a z boku znajdowały się szerokie reflektory z kierunkowskazami umieszczonymi w narożnikach. Plastyczny zderzak otaczający je był ozdobiony chromowanym elementem, który podkreślał luksusowy charakter samochodu.

Model ten wszedł na rynek w szczytowym okresie krótkotrwałej ery biodesignu, dlatego charakteryzował się zakrzywionymi liniami i zaokrąglonymi panelami na całej karoserii. Nisko osadzony przód z długim zwisem był kontynuowany przez nachyloną panoramiczną szybę i zaokrąglony dach. Lincoln zamontował lusterka w kolorze nadwozia oraz chowane klamki, co nadawało samochodowi elegancki wygląd. Z tyłu, słupki C były wygięte w dół w kierunku długiego, lekko opadającego tylniego pokładu. Na samym końcu znajdowały się tylne światła umieszczone w narożnikach, które flankowały klapę bagażnika.

Wnętrze samochodu to starannie wykończona kabina, gdzie prawdziwe drewniane akcenty ozdabiały deskę rozdzielczą i drzwi. Przed kierowcą znajdowało się zestaw wskaźników, rozciągający się nad centralną konsolą z przyciskami do obsługi pokładowego komputera pojazdu. Oprócz standardowych wskaźników prędkościomierza, obrotomierza, poziomu paliwa i temperatury płynu chłodzącego, panel instrumentów wyświetlał również dane zbierane przez komputer pojazdu na wyświetlaczu LED. Foteliki przednie były szerokie, komfortowe i oddzielone konsolą środkową, w której umieszczono dźwignię zmiany biegów i podłokietnik z schowkiem. Dzięki platformie FWD nie było tunelu skrzyni biegów, co pozwalało na komfortowe siedzenie trzech dorosłych pasażerów. Lincoln wziął pod uwagę także ulepszenie systemu audio auta, dodając opcję głośników JBL, które zapewniały lepsze doznania dźwiękowe obok standardowego, dobrze ocenianego systemu.

Pod maską znalazł się silnik V8 o pojemności 4,6 litra, przeniesiony z ulepszonej wersji ósmej generacji Continental. Jednak producent zdławił jego moc, aby klienci nie doświadczali nieprzyjemnych niespodzianek związanych z tzw. torque-steer, charakterystycznym dla wysokowydajnych pojazdów FWD. Silnik InTech połączono z czterobiegową automatyczną skrzynią biegów z możliwością ręcznej zmiany biegów.