1993 Chevrolet Camaro

Po ponad dekadzie obecności na rynku, GM zakończył produkcję trzeciej generacji modelu Camaro i wprowadził czwartą odsłonę tego modelu w styczniu 1993 roku podczas Międzynarodowego Salonu Samochodowego w Ameryce Północnej.

Każde odsłonięcie nowego pony cara budziło ekscytację wśród klientów, a prezentacja czwartej generacji Camaro została przyjęta z równie wielką radością. Tak jak wszystkie jego poprzedniki, nowy Camaro dzielił podzespoły z Pontiac Firebird, a także oferował różne rozmiary silników i skrzyń biegów. Był jednym z najtańszych amerykańskich sportowych samochodów na co dzień. Co więcej, Chevrolet Camaro z 1993 roku wyglądał agresywnie i szybko, nawet gdy stał w miejscu. Za jego wygląd odpowiadał John Cafaro, ten sam projektant, który stworzył C5 Corvette. Szkice do Camaro powstały pod kierownictwem innego znanego projektanta motoryzacyjnego, Chucka Jordana.

Na przedzie samochodu zastosowano tę samą koncepcję wklęsłych reflektorów, co w poprzedniej generacji Camaro. Pomiędzy nimi, producent umieścił pochyloną wstęgę zintegrowaną z aerodynamicznym zderzakiem. Niżej, na przednim pasie, Chevrolet Camaro z 1993 roku miał wąski i szeroki wlot powietrza do chłodzenia silnika, z zestawem lamp kierunkowskazów po jego bokach. Później producent zastąpił wklęsłe reflektory szerszymi, które były bardziej wypukłe i miały zaokrąglony kształt.

Z profilu, niski kształt i długa maska pojazdu miały aerodynamiczny kształt. Camaro z 1993 roku miało wznoszącą się linię okienną biegnącą wzdłuż nadwozia, która kończyła się z tyłu na klapie. Chevrolet oferował samochód w różnych wersjach, a podstawowe miały stalowe felgi i plastikowe dekielki. Od trzeciej wersji wzwyż, zostały one zastąpione 16-calowymi felgami aluminiowymi z oponami 235/55R lub 245/50ZR. Klienci mogli wybierać spośród dziewięciu kolorów nadwozia, niezależnie od poziomu wyposażenia. Z tyłu, pony car cechował się jednym z największych przeszkleń w klapie bagażnika, co zapewniało szerokie otwarcie. Zestaw poziomych lamp tylnych w kształcie kropli wody podkreślał sportowy charakter auta. Ponadto, Chevrolet zainstalował podwójny system wydechowy, z rurami po obu stronach pojazdu, które wychodziły spod tylnego zderzaka.

W środku, tapicerka materiałowa była standardem we wszystkich wersjach i dostępna w czterech kolorach. Fotele kubełkowe z przodu miały wysokie oparcia z zintegrowanymi zagłówkami oraz bocznymi wzmocnieniami. Przed kierowcą znajdowała się zaokrąglona deska rozdzielcza z dużymi wskaźnikami prędkościomierza i obrotomierza w środku, z manometrami do pomiaru prądu i ciśnienia oleju po lewej oraz poziomu paliwa i temperatury płynu chłodzącego po prawej. Odtwarzacz taśmowy AM/FM był standardem, z opcją na odtwarzacz CD. Co zaskakujące, klimatyzacja była również opcjonalna w całej gamie modeli. Z tyłu, kanapa była przystosowana dla dwóch osób, choć przestrzeni na głowę i nogi było niewiele. W tym samym czasie bagażnik był przestronny.

Chevrolet Camaro z 1993 roku był dostępny z silnikiem V6 o pojemności 3,4 litra, który generował zaledwie 160 KM (162 PS), a dla modelu na rok 1995 dołączył silnik 3,8 litra o tej samej architekturze. Wszystkie wersje były połączone z pięciobiegową manualną skrzynią biegów, podczas gdy czterobiegowa automatyczna skrzynia biegów była w opcji. W przeciwieństwie do swoich braci z silnikiem V8, zwykłe Camaro były wyposażone w przednie hamulce tarczowe i bębnowe z tyłu, chociaż z standardowym ABS.