1990 Nissan Primera Sedan

Nissan wprowadził pierwszą generację modelu Primera, znaną również jako P10, w 1990 roku, zastępując niezawodnego, ale zestarzałego Bluebirda.

Japoński producent samochodów starał się rozwijać swoją działalność w Europie, projektując pierwszą generację Primery z myślą o europejskich klientach. Choć zewnętrzny design nie był spektakularny, auto miało zaawansowane rozwiązania technologiczne jak na swoje czasy, które zaskoczyły głównych rywali. Dodatkowo, korzystało z doskonałej reputacji, jaką zyskała linia Bluebird, którą zastąpiło. Co zaskakujące, Nissan zdecydował się wprowadzić Primerę najpierw w Japonii, a dopiero później na rynek europejski. Aby zwiększyć szanse na pozyskanie klientów, samochód był dostępny w trzech wersjach: sedan, hatchback i kombi.

Kiedy nastały wczesne lata 90., design samochodów przeszedł z kształtów trapezowych na bardziej zaokrąglone. Mimo to, dział projektowy Nissana nie poszedł na daleko idące zmiany przy rysowaniu Primery. Chociaż jej reflektory miały lekko zaokrąglone krawędzie, to całościowo prezentowały się prostokątnie, z tylnymi światłami zamontowanymi w rogach. Pomiędzy nimi producent zainstalował podzieloną kratkę, ozdobioną chromowanymi detalami, które miały przypominać parę skrzydeł. Niżej, na zderzaku, Primera miała dodatkowy wlot powietrza, a po bokach opcjonalne kwadratowe lampy przeciwmgielne.

Z boku, P10 Primera prezentowała dość zwyczajny design, z pochyloną szybą czołową i wysoką linią dachu jak na swoje rozmiary. Nissan zamontował czarną gumową listwę, która przechodziła od przedniego do tylnego zderzaka, w kolorze niepomalowanych klamek drzwi. Lusterka drzwiowe natomiast miały ten sam kolor co reszta nadwozia. W zależności od poziomu wyposażenia oraz opcji, samochód mógł być wyposażony w stalowe felgi z kapslami lub lekkie felgi aluminiowe. Wysoki tył mógł mieć opcjonalny spojler, a światła tylne rozciągały się od tylnych błotników do klapy bagażnika.

Wewnątrz, Nissan zainstalował nisko osadzone fotele z wieloma regulacjami, w tym wysokości. Kierowca miał przed sobą lekko zaokrąglony zestaw wskaźników, z dużymi cyferblatami dla prędkościomierza i obrotomierza oraz mniejszymi wskaźnikami poziomu paliwa i temperatury płynu chłodzącego. Samochód mógł być opcjonalnie wyposażony w elektryczne szyby, centralny zamek i szyberdach. W centralnej konsoli znajdował się panel sterowania klimatyzacją i radio, które było standardowym produktem od innych producentów, takich jak Blaupunkt z Niemiec. Ławka z tyłu mogła pomieścić do trzech dorosłych osób, chociaż z ograniczoną przestrzenią na nogi.

Primera była wyposażona w zaawansowane zawieszenie wielowahaczowe z przodu, które pozwalało jej lepiej pokonywać zakręty niż wiele innych europejskich samochodów z tamtej ery, które głównie korzystały z kolumn McPhersona. Pod maską Nissan zamontował wybór silników benzynowych i diesla, które standardowo były połączone z pięciobiegową skrzynią manualną, a czterobiegowa automatyczna była na liście opcji.