1986 Nissan Bluebird Hatchback

Nissan wprowadził model Bluebird na rynek europejski w 1986 roku, po otwarciu nowej fabryki w Wielkiej Brytanii, a model był produkowany w trzech wersjach nadwoziowych.

W połowie lat 80. producenci samochodów starali się dowiedzieć, czy klienci preferowaliby średniej wielkości hatchbacki zamiast sedanów. W końcu ten typ nadwozia miał kilka zalet w porównaniu do sedana, ponieważ oferował większe i bardziej dostępne bagażniki. Dlatego Nissan wyprodukował model T12 Bluebird w wersji z podnoszoną klapą, obok wersji kombi i sedana.

Hatchback Bluebird miał kształt przypominający trapez, co wpisywało się w trendy innych europejskich producentów samochodów tamtych czasów. Przednia część samochodu charakteryzowała się prostokątnymi reflektorami oraz kratką, a zderzaki były w kolorze nadwozia z czarnymi gumowymi wykończeniami. Z boku producent nie pomyślał o malowaniu klamek czy lusterek, podobnie jak większość innych pojazdów z tego okresu. Z tyłu znajdowała się skośna klapa oraz dodatkowe okna po bokach za tylnymi drzwiami. W celu obniżenia kosztów Nissan wykorzystał te same tylne drzwi, co w innych wersjach Bluebird, czyli sedan i kombi.

Wnętrze kontynuowało kwadratowy styl na desce rozdzielczej z prostymi liniami. Nawiewy również były prostokątne z poziomymi żaluzjami. Jedynym zaokrąglonym elementem była strona wskaźników. To była era elektronicznych zegarków, a Casio dominowało w nowym pokoleniu. Nissan dodał do samochodu wiele funkcji, takich jak elektryczne szyby i zamki, elektryczne lusterka, odtwarzacz kaset oraz cyfrowy zegar na desce rozdzielczej. Z tyłu składana kanapa zwiększała objętość bagażnika z 324 litrów (11,4 cu-ft) do 1145 litrów (40,4 cu-ft).

Pod maską Nissan postawił na bezpieczny wybór trzech silników o pojemności 2.0 litra: dwóch benzynowych i jednego diesla. Jednostki benzynowe zapewniały wystarczającą moc, by zaimponować innym samochodom, podczas gdy diesel był ociężały, ale błyszczał imponującą oszczędnością paliwa.