1985 Chevrolet Camaro IROC-Z

Chevrolet wprowadził trzecią generację modelu Camaro do Międzynarodowych Wyścigów Mistrzów, oferując wersję drogową tego wyścigowego auta, która była dostępna dla każdego, w wersji Z28.

Amerykański producent aut dostarczał samochody na Międzynarodowe Wyścigi Mistrzów od sezonu 1975, więc stworzenie modelu Camaro z tymi magicznymi czterema literami nie było przypadkiem. Jednak wprowadzenie IROC na trzeciej generacji Camaro opóźniono do roku 1984, w ramach modelu na rok 1985. Ten pakiet był dostępny wyłącznie w wersji Z28, i to z dobrego powodu: był to podstawowy pojazd używany w słynnych amerykańskich wyścigach. Samochód szybko zdobył renomę wśród entuzjastów, nie dlatego, że mógł przejechać ćwierć mili szybciej niż jego rodzeństwo, ale ponieważ jego zawieszenie, hamulce i właściwości jezdne były lepsze.

Rozpoznanie Camaro IROC Z28 z 1985 roku z przodu było łatwe. Mimo że miało te same wcięte, kwadratowe reflektory, reszta pojazdu różniła się. Posiadało maskę z parą żaluzji, choć były one fikcyjne. Zderzak również był unikatowy dla tego modelu. Miał prostokątny wlot powietrza pośrodku, w którym zintegrowane były światła przeciwmgielne, a po bokach znajdowały się kierunkowskazy. Te wizualne ulepszenia pomogły producentowi sprzedawać samochód w dużych ilościach.

Z profilu najbardziej rzucającą się w oczy różnicą, oprócz oczywistych naklejek IROC-Z na drzwiach, były pięcioramienne, 16-calowe felgi aluminiowe. Były one obute w opony radialne P245/50VR-16 dla lepszych osiągów. Tymczasem regularne Camaro Z28 miało węższe opony 215/65R-15. Jednak producent pozostawił na samochodzie oznaczenia zwykłego Z28, które znajdowały się na przednich błotnikach za nadkola. Ponadto, Chevrolet Camaro IROC-Z z 1985 roku miał powiększone progi boczne, aby obniżyć efekt przyziemienia i poprawić aerodynamikę. W przeciwieństwie do wyścigowego modelu używanego przez zawodników w Międzynarodowych Wyścigach Mistrzów, wersja drogowa nie miała nadmiernie dużego tylnego spoilera. Dodatkowo, można było zamówić ją w konfiguracji T-Top z dwoma zdejmowanymi szklanymi panelami nad kierowcą i pasażerami z boku. Można je było przechowywać w specjalnym schowku w bagażniku.

W środku klienci znaleźli kabinę inspirowaną wyścigami, wyposażoną w kubełkowe siedzenia z wysokimi zagłówkami. Przed kierowcą znajdował się ten sam kwadratowy zestaw wskaźników z dużymi tarczami dla prędkościomierza i obrotomierza oraz trzema wskaźnikami dla poziomu paliwa, stanu naładowania akumulatora i temperatury płynu chłodzącego. Ponadto, czwarty wskaźnik dla ciśnienia oleju był zintegrowany z tarczą obrotomierza. W środkowej konsoli znajdował się dźwignia zmiany biegów lub selektor biegów, w zależności od wersji. Podobnie jak jego rodzeństwo, Chevrolet Camaro IROC-Z z 1985 roku nie miał schowka w desce rozdzielczej. Zamiast tego miał centralny podłokietnik z schowkiem poniżej.

Pod maską Chevrolet zainstalował ten sam silnik 302 (5 litrów), co w pozostałych Z28. Połączono go z pięcio-biegową skrzynią manualną lub cztero-biegową automatyczną. Cała moc była przekazywana na tylną oś za pośrednictwem dwunastozębowego samoblokującego dyferencjału. Mimo że auto miało tylko 190 hp (193 PS), mogło przyspieszyć od zera do sześćdziesięciu mil na godzinę w około siedem sekund. Ta wartość uważana była za doskonałą jak na tamte czasy.