1983 BMW 3 Series four-door (E30)

Osoby, które dorastały w latach 70. z dwudrzwiowym modelem serii 3, osiągnęły już dorosłość i chciały kontynuować przygodę z BMW, chociaż potrzebowały czterodrzwiowego sedana, więc producent poczuł się zobowiązany, aby im go dostarczyć.

Choć modele BMW serii 5 czy 7 były droższe, to model BMW 3 Series z 1982 roku (E30) wciąż był w zasięgu wielu osób. To przekonało niemieckiego producenta do stworzenia nowego pojazdu na świeżej platformie. Producent przeniósł tylko kilka silników z poprzedniej generacji, E21, chociaż z istotnymi ulepszeniami. Dodatkowo, dzięki luksusowemu wnętrzu i silnikom sześciocylindrowym, E30 od razu stał się punktem odniesienia dla kompaktowych sportowych sedanów klasy premium. Co więcej, ponieważ auto miało identyczny rozstaw osi jak jego dwudrzwiowy odpowiednik, było tak samo sportowe i zwrotne jak coupe. Ojcowie mieli sportowe sedany swoich nastoletnich lat.

Wygląd samochodu został zaprojektowany przez Clausa Luthe, jednego z najbardziej wpływowych stylistów samochodowych w Europie po II wojnie światowej. Zanim przeszedł do BMW, był znany z pracy dla NSU i Volkswagena. Czerpał inspiracje z sześciocylindrowych wersji serii 3 E21 z podwójnym oświetleniem. W przeciwieństwie do tego modelu, druga generacja serii 3 nie miała typowego "nosek rekina", ale pionowy przód. Niemniej jednak, zachował poziome linie grilla, przerywane w środku przez charakterystyczny dla BMW grill w kształcie nerki. Z przodu E30 miał metalowy zderzak z wbudowanymi kierunkowskazami i światłami parkingowymi, a w dolnej części znajdował się spojler, który redukował efekt podmuchu powietrza.

Dzięki prostemu i czystemu designowi profilu, ale z zachowaniem elementu "Hofmeister-kink" na słupkach C, druga generacja E30 była natychmiast rozpoznawalna. W zależności od wersji silnikowej, wykończenia i opcji, auto jeździło na 14-calowych stalowych lub aluminiowych felgach, z pełnowymiarowymi plastikowymi dekielkami dla stalowych oraz stylizacją nawiązującą do turbiny dla aluminiowych. Luthe stworzył wznoszącą się linię boczną pojazdu, kończąc ją krótką, płaską i prostą klapą zamiast opadającej, jak w poprzedniej generacji tego modelu. Z tyłu, lampy tylnie umieszczone w rogach miały wysokie światła cofania umieszczone wewnętrznie nad chromowanym zderzakiem. W zależności od silnika, samochód miał pojedynczy lub podwójny układ wydechowy, z oboma rurami po tej samej stronie, w przeciwieństwie do modelu 323 E21, który miał jedną z każdej strony.

Wewnątrz można było wybierać spośród wielu opcji. W podstawowej wersji samochód był wyposażony w ręczne szyby, radio i prosty system wentylacji. Z drugiej strony, nabywcy mogli zdecydować się na elektryczne szyby we wszystkich czterech drzwiach oraz elektryczny szyberdach. Deska rozdzielcza miała centralny panel wyraźnie skierowany w stronę kierowcy, co ułatwiało obsługę przycisków tam umieszczonych. Kierownica znajdowała się przed zestawem wskaźników, zawierającym wszystkie niezbędne tarcze i wskaźniki, takie jak obrotomierz, prędkościomierz oraz wskaźniki poziomu paliwa i temperatury płynu chłodzącego. Dodatkowo, BMW umieściło wskaźnik zużycia paliwa poniżej obrotomierza, co było istotne dla tych, którzy chcieli oszczędzać na paliwie. Jako opcję, niemiecki producent zainstalował prymitywną wersję komputera pokładowego, który pokazywał dane o efektywności paliwowej, średniej prędkości, czasie podróży i temperaturze zewnętrznej. Podstawowe wersje samochodu były wyposażone w tapicerkę materiałową na siedzeniach kubełkowych z przodu oraz na tylnej kanapie, podczas gdy wyższe wersje mogły być opcjonalnie wykończone skórą na mocno wyprofilowanych siedzeniach dla kierowcy oraz pasażera z boku, a także dla osób siedzących z tyłu.

BMW wzięło tylko niektóre silniki z poprzedniej generacji serii 3, ale znacząco je ulepszyło, aby osiągały lepsze osiągi, dostarczały więcej mocy lub oferowały wyższą efektywność paliwową. Wszystkie wersje, niezależnie od mocy silnika czy wykończenia, były standardowo wyposażone w pięciobiegową skrzynię manualną, podczas gdy trzy- lub czterobiegowa automatyczna była dostępna w niektórych wersjach. Napęd był przekazywany wyłącznie na tylne koła, a dostępny był także mechaniczny samoblokujący dyferencjał.