1983 BMW 3 Series Coupe (E30)

Po siedmiu latach obecności na rynku i udanej karierze, pierwsza generacja serii 3, model E21, została zastąpiona przez jeden z najsłynniejszych samochodów w historii BMW, model E30 serii 3.

Wprowadzenie drugiej generacji serii 3 nie zaskoczyło klientów tego producenta. Oczekiwali oni na to już od momentu, gdy poprzedni model, generacja E21, osiągnął siódmy rok na rynku, a BMW nie zawiodło ich oczekiwań. W rezultacie, E30 zadebiutowało pod koniec 1982 roku jako model na rok 1983. Natychmiast stało się wzorcem dla kompaktowych sportowych sedanów klasy premium, dostępnych w dwóch wersjach - coupe i czterodrzwiowej. Wersja dwu-drzwiowa była skierowana do młodszych klientów lub przynajmniej tych, którzy nie potrzebowali przewozić pasażerów na tylnych siedzeniach. BMW opracowało całkowicie nową platformę dla tego modelu, korzystając jedynie z nieco zmodyfikowanych silników M10 z poprzedniej generacji. Co więcej, pięciobiegowa skrzynia manualna, która była dostępna tylko w niektórych wersjach E21, stała się standardem w całej ofercie E30, a nawet wprowadziła kilka atrakcyjnych udogodnień, takich jak elektrycznie otwierany dach, okna i zamki.

Design, za którym stała jedna z najbardziej wpływowych postaci w powojennej europejskiej stylistyce samochodów, Claus Luthe, zachwycał nabywców E30. Przednia część nadwozia nawiązywała do stylu E21, jednak z podwójnymi reflektorami, co sprawiało, że model ten wyglądał o wiele nowocześniej od konkurencji. Prosta linia nadwozia, z poziomymi przetłoczeniami na grillu przerywanymi przez charakterystyczny dla BMW grill w kształcie nerki, sprawiała, że model 3 z 1983 roku był natychmiast rozpoznawalny z przodu. Miał również chromowany zderzak, ozdobiony z przodu plastikowymi osłonami, ale posiadał także i spojler pod spodem, który obniżał opory powietrza i poprawiał aerodynamikę.

Z profilu, nowe 14-calowe felgi aluminiowe charakteryzowały się unikalnym wzornictwem przypominającym turbinę wielołopatkową. W przeciwieństwie do swojego poprzednika, coupe E30 miało lekko wznoszącą się linię boczną podkreśloną znanym motywem tzw. "Hofmeister-kink" na słupkach C. Dodatkowo, wyróżniało się krótkim, prostym tylno-deckiem, w przeciwieństwie do pochylonego w dół tyłu swojego poprzednika. Druga generacja coupe serii 3 miała tę samą bazę rozstawu osi co jej czterodrzwiowy odpowiednik, a producent stworzył dłuższe drzwi, aby ułatwić pasażerom tylnej części samochodu wsiadanie i wysiadanie.

Wewnątrz, producent zaczął ukazywać swój luksusowy profil. Choć niższe wersje były wyposażone w siedzenia pokryte materiałem z łagodnym wzmocnieniem, klienci mogli wybierać skórzaną tapicerkę i sportowe fotele. Te były również regulowane pod względem wysokości, co nie było zbyt powszechne w segmencie kompaktowych sedanów. Przed kierowcą znajdował się zestaw wskaźników, który zawierał wszystko, co potrzebne kierowcy, w tym duże tarcze prędkościomierza i obrotomierza oraz mniejsze wskaźniki poziomu paliwa i temperatury chłodnicy. Ponadto, zainstalowano wskaźnik zużycia paliwa poniżej obrotomierza.

BMW pomyślało o dodaniu większej liczby opcji do pojazdu i zainstalowało wczesną wersję tego, co później nazwano komputerem pokładowym. Ten dostarczał cennych informacji, takich jak interwał serwisowy (z zielonymi, żółtymi i czerwonymi diodami LED) poniżej wskazówek. Jednocześnie inny komputer z przyciskami pokazywał potencjalne problemy za pomocą czerwonych diod LED oraz posiadał wyświetlacz LCD, który ujawniał informacje na temat średniej prędkości, efektywności paliwowej czy czasów jazdy. Ostatnia jednostka była umieszczona na centralnej konsoli i pochylona w stronę kierowcy. Między przednimi pasażerami, w wąskiej konsoli środkowej znajdowały się dźwignia zmiany biegów lub selektor biegów (dla skrzyń automatycznych), w zależności od wersji i opcji. Z tyłu było więcej miejsca na nogi i głowę w porównaniu do generacji E21.

Pod maską, BMW zamontowało szeroki wybór silników dla serii 3 z 1983 roku, zarówno czterocylindrowych, jak i sześciocylindrowych. Oprócz tego, producent oferował także dwie wersje silników wysokoprężnych, doładowany i wolnossący. Moc przenoszona była na tylne koła za pośrednictwem pięciobiegowej skrzyni manualnej lub trzybiegowej automatycznej. W 1986 roku producent wprowadził facelifting, który wprowadził znaczące poprawki w każdej sferze.